รีบกลับไปเถอะ” ราชันเสินอวี่กล่าวด้วยน้ำเสียงและท่าทางเย่อหยิ่งอย่างถือตัวว่าอาวุโสกว่า
“ได้ ข้าไปจับภูติก่อน” จินเฟยเหยารับคำและรีบสั่งพั่งจื่อให้จับภูติ เนื่องจากรู้สึกว่าภูติตัวนั้นแปลกๆ นางจึงไม่คิดไปแตะต้องสิ่งนั้นมาตลอด ถึงอย่างไรก็นั่งอยู่บนหัวของพั่งจื่อตลอดก็ให้มันจับแล้วกัน
พั่งจื่อยื่นมือกบไปจับภูติ ดูเหมือนภูติตระหนักได้ว่าตนเองจะถูกมอบให้คนอื่น ดังนั้นจึงไม่เชื่อฟัง หนีไปรอบด้านไม่ให้พั่งจื่อจับตัวได้ ราชันเสินอวี่แค่เคยได้ยินว่าสิ่งนี้มีความสามารถพิเศษ เห็นภูติหลบหนีวุ่นวายจึงยื่นมือคว้าจับในความว่างเปล่า ภูติก็ถูกดูดมาอยู่ในมือนาง ภูติถูกนางบีบไว้ในมือ ดิ้นรนต่อต้านอยู่บ้าง ทว่าร่างกายของมันเล็กแค่นี้จะหนีจากอุ้งมือของเผ่าปิศาจขั้นว่างเปล่าช่วงกลางได้อย่างไร เรี่ยวแรงที่ดิ้นรนก็ไม่แตกต่างจากไร้เรี่ยวแรง
เห็นภูติถูกจับ จินเฟยเหยาก็อำลาราชันเสินอวี่ พาหวาหวั่นซีและพั่งจื่อจากไป
นางเหาะออกไปไม่เร็วนักครู่หนึ่งก่อน พอเห็นรอบด้านไม่มีคนจึงเหยียบพรมบินห้อตะบึงออกไป ส่วนพั่งจื่อที่นั่งอยู่บนพรมบิน พลันกระอักโลหิตสีดำออกมาคำหนึ่งทำให้จินเฟยเหยาและหวาหวั่นซีตกใจ “เจ้าเป็นอะไร หรือว่
