าถูกราชันเสินอวี่ลงมืออย่างอำมหิต?”
พั่งจื่อกุมท้องอย่างเจ็บปวดแล้วกระอักโลหิตสีดำออกมาอีกสองคำ จึงระบายลมหายใจช้าๆ พลางเอ่ยว่า “ไม่ใช่ เป็นภูติตัวนั้น เจ้าบอกจะมอบมันให้ผู้อื่น จากนั้นใช้ให้ข้าไปจับ มีครั้งหนึ่งพอสัมผัสมัน ข้ากลับลูบโดนพิษร้ายแรงบนร่างมัน เจ้าก็รู้ว่าข้าไวต่อพิษมาก รู้สึกไม่ถูกต้องจึงรีบรั้งมือกลับทันที โชคดีที่พวกเจ้าไม่เคยสัมผัสมัน คิดไม่ถึงว่าจะวางยาพิษ อีกทั้งยังไร้สีไร้กลิ่นแม้แต่ข้าก็ต้านทานไม่ได้”
“เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงชั่วร้ายนัก ถึงกับวางยาพิษในภูติ ไม่มีเจตนาดีจริงๆ ด้วย” จินเฟยเหยาเดือดดาล เจ้าแม่ต้นไม้คนนี้เลวเกินไปแล้ว
ทันใดนั้น นางก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้จึงรีบเอ่ยว่า “แย่แล้ว ภูติตัวนั้นร่อนลงบนร่างราชันเสินอวี่ ถ้าเจ้าแม่ต้นไม้ใช้จับตาดูข้าโดยเฉพาะ ตอนนี้พวกเราออกมาไกลขนาดนี้ ไม่แน่ว่าภูติตัวนั้นจะก่อเรื่องอะไรขึ้น พวกเรารีบไป ถ้าเผ่าปิศาจกลุ่มนั้นนึกว่าข้าจงใจทำร้ายพวกเขา พวกเราก็เดือดร้อนแล้ว!”
