ท่านจึงอยู่ด้วยกัน?” จินเฟยเหยาเดาได้เป็นธรรมดา มิน่าเล่าคนอย่างพี่กระจกจึงแต่งงาน หรือก็คือติดค้างน้ำใจผู้อื่น จากนั้นจึงค่อยๆ รักกัน
เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงตอบรับอย่างยิ้มแย้ม “ใช่ ข้าพาเขากลับมารักษาบาดแผล เขาดีขึ้นหน่อยก็รู้สึกละอายใจ บอกว่าบุรุษสตรีไม่ควรใกล้ชิดกัน คิดจะจากไปอย่างเป็นห่วงเป็นใย ข้าไม่สนใจเรื่องพวกนี้ ทว่าเขากลับใส่ใจ ดังนั้นข้าจึงทำให้บาดแผลของเขาสาหัสขึ้น ขอเพียงบาดแผลของเขายังไม่หายดี เขาก็จากไปไม่ได้ มีครั้งหนึ่งเขามาถึงประตูแล้ว ข้ากลับมาเห็นเข้า น่าสงสารแทบตายจริงๆ ลากสังขารที่บาดเจ็บเดินมาได้ไกลขนาดนี้ เพื่อให้เขารักษาบาดแผลได้อย่างวางใจ ข้าจึงทุบตีจนกระดูกทั้งหมดของเขาแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ถ้าไม่รักษาตัวสิบกว่าปีก็ไม่หายดี”
“…” จินเฟยเหยามองนางอย่างประหลาดใจ ทำไมฟังดูแล้วไม่ถูกต้องนะ
ส่วนเจ้าแม่ต้นไม้เอ่ยอีกว่า “แต่ต่อมาเขาก็ไม่จากไปแล้ว เดิมทีก็สมควรเป็นเช่นนี้ บุรุษสตรีไม่ควรใกล้ชิดกันไม่มีผลกับข้า เผ่ามนุษย์ก็ยุ่งยากแบบนี้ ชอบพูดเรื่องคุณธรรมจริยธรรม เวลานานไปเขาก็ไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้อีก”
จินเฟยเหยาอยากจะบอกเหลือเกิน เขาจะกล้าเอ่ยถึงหรือ? ถ้าเอ่ยถึงมิถูกท่าน
