ทุบตีจนกระดูกทั่วร่างแตกละเอียดอีกหรือ
“พวกเรารักกันหวานชื่นหลายสิบปี ชีวิตในยามนั้นช่างหวานล้ำและอบอุ่นอย่างยิ่ง ทว่าเขายังจะจากไป!” เล่าไปๆ เจ้าแม่ก็ทำปากยื่นอย่างไม่พอใจ
“ไม่เป็นไร ถ้าท่านไม่อยากเล่าก็ไม่ต้องเล่า” จินเฟยเหยาไม่อยากฟังเลยสักนิด นี่คือคนวิปริตแท้ๆ ยังมาท่านพี่อะไรอีก สิ่งของในถ้ำต้นไม้ เกรงว่าพี่กระจกคงรีบร้อนหนีไปจึงไม่มีเวลาเก็บติดตัวไปด้วย
เจ้าแม่ต้นไม้กลับไม่คิดจะหุบปาก ทว่าเอ่ยด้วยสีหน้าเศร้าเสียใจ “มีวันหนึ่งเขาบอกว่าอยากออกไปเก็บดอกไม้มาให้ บอกให้ข้ารอเขา เขาคิดจะทำให้ข้าประหลาดใจ ข้าไม่ยอมรอเขาอยู่ที่นี่จะออกไปกับเขาด้วย แต่คิดไม่ถึงว่าเขากลับมีโทสะเพราะเรื่องนี้ ทั้งยังลงไม้ลงมือกับข้า ไม่รู้ว่าเขาแอบสร้างวงเวทไว้บนพื้นเมื่อใด เขากักขังข้าไว้ทั้งยังฟันข้าเป็นสองท่อน เจ้าว่าการทะเลาะกันระหว่างสามีภรรยาจำเป็นต้องทำเช่นนี้ด้วยหรือ ไม่รู้จะทำอย่างไรกับพี่เป่าจริงๆ”
เวลานี้จินเฟยเหยาและเผ่าปิศาจคนอื่นๆ รู้สึกว่าแผ่นหลังเย็นเยียบ หลั่งเหงื่อโซมกาย ไม่สนใจสาเหตุหลังเจ้าแม่ต้นไม้ถูกฟันเป็นสองท่อนยังมีชีวิตอยู่มาจนบัดนี้ เพียงการปฏิบัติของนางต่อคนที่เรียกว่าสามีก็สา
