มารถดูออกว่าคนผู้นี้มีความปรารถนาจะครอบครองอย่างแรงกล้า อีกทั้งยังไม่สนใจท่าทีของผู้อื่น ตนเองเพ้อฝันไปเองทุกอย่าง ถ้าไม่ระวังไปเข้าตานาง ไม่แน่ว่าจุดจบจะอเนจอนาถอย่างยิ่ง ถึงอย่างไรก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะมีความสามารถทำร้ายนางแล้วหนีไป
“แต่ตอนพี่เป่าจะไปในยามนั้นเสียใจอย่างยิ่ง น้ำตาสีแดงหยดเต็มพื้น เขาจากไปอย่างเดือดดาล ที่จริงในใจต้องเจ็บปวดอย่างยิ่งแน่” เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงเงยหน้าขึ้นเอ่ยด้วยสีหน้าเสียใจ
มาอีกแล้ว แผ่นหลังของจินเฟยเหยาเหยียดตรง น้ำตาสีแดงอะไรกัน นั่นเป็นโลหิตที่ถูกสังหารต่างหาก ทุบตีและฟันจนกลายเป็นสองท่อนแล้ว พี่กระจกยังไม่อาจถอนตัวล่าถอยโดยปลอดภัยได้
ทันใดนั้น เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงก็เปลี่ยนสีหน้าส่งเสียงขึ้นจมูกเอ่ยว่า “ถึงตอนเขาจากไปจะร่ำไห้จนหลั่งน้ำตาโลหิต ข้าก็ไม่ยกโทษให้เขา! แต่ข้าปวดใจมาก ข้าแค่คิดจะไปเด็ดดอกไม้กับเขา พี่เป่าก็มีโทสะมากขนาดนี้ ข้าเสียใจสุดขีดจึงทำให้ตนเองเข้าสู่ห้วงหลับลึก ไม่ยินดีนึกถึงพี่เป่า ไม่เช่นนั้นจะทำให้ข้าเจ็บปวดเสียใจจนไม่อยากมีชีวิตอยู่”
คำพูดนี้กลับพูดเสียอ่อนไหว ทว่าจินเฟยเหยาและเผ่าปิศาจทุกคนไม่เชื่อถือ จากในคำพูดนาง ถ้าตัดตรงส่วนที่แส
