์วิหคพวกนี้จัดการดีกว่า ถึงอย่างไรก็เป็นเทพของพวกเขา ก่อนหน้านี้ยังเห็นนางเป็นสิ่งวิเศษที่สามารถสละชีวิตให้ได้มาตลอด
สายตาของจินเฟยเหยากวาดมองบนร่างพวกราชันเฟยเทียนก็เห็นสีหน้าของพวกเขาไม่ค่อยดีนักราวกับถูกเจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงทำให้ตกใจ นางรีบฉวยโอกาสเอ่ยอย่างเดือดดาล “ท่านเทพวางใจได้ ข้าต้องช่วยท่านหาเซียวเป่าให้พบและทำให้เขากลับมายอมรับผิดกับท่าน แค่สามีภรรยาทะเลาะกันเล็กน้อยถึงกับออกจากบ้านไป เวลาไม่คอยท่า ข้าจะไปตามหาเขาเดี๋ยวนี้เลย!”
จากนั้นนางรีบเรียกพั่งจื่อและหวาหวั่นซีคิดจะหลบหนีไปอย่างร้อนใจ ทว่าพอมองดูกลับพบว่าไห่หลันอินหายไปแล้ว “เอ๋? ไห่หลันอินล่ะ!”
หวาหวั่นซียื่นกระดาษแผ่นหนึ่งในมือให้นาง “นางบอกว่าไม่มีหน้าจะพบเจ้า ให้ข้าเอากระดาษแผ่นนี้ให้เจ้า”
“ไปแล้ว?” จินเฟยเหยาตะลึงงัน จากไปโดยไม่ลา นางรับแถบกระดาษมาเปิดออกอ่าน เห็นบนนั้นมีเพียงตัวอักษรไม่กี่ตัว ‘วันหน้าจะตอบแทนเจ้า’
“เข้าใจผิดอะไรหรือไม่ แค่หกอักษรเอง เขียนมากหน่อยก็ไม่ได้” จินเฟยเหยาสะบัดแถบกระดาษในมือ เอ่ยอย่างไม่พอใจ “ข้าก็แค่ว่านางสองประโยค คิดไม่ถึงนางจะมีโทสะหนีไป คนสมัยนี้ทำไมถึงเป็นแบบนี้นะ”
จากน
