ั้นนางก็มองเจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริง ฉีกแถบกระดาษในมืออย่างดุร้ายแล้วเอ่ยด้วยท่าทางหนักแน่น “ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ ข้าจะต้องตามหาเจ้าคนที่สะบัดก้นจากไปด้วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แค่นี้กลับมาให้ได้ ท่านเทพโปรดวางใจ ข้าขออำลาตรงนี้”
เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงมองนาง จากนั้นเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม “เจ้าจะช่วยข้าตามหาจริงๆ หรือ?”
“ใช่ ข้าต้องช่วยท่านตามหาเขาแน่นอน” จินเฟยเหยาในยามนี้คิดจะจากไปแต่เนิ่นๆ ไม่คิดจะอยู่ที่นี่ต่ออีกแม้แต่เค่อเดียว
“ก็ได้ เจ้าไปเถอะ” เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงหรี่ตายิ้มแย้มรับปาก
ยังนึกว่าเจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงจะทำให้ตนเองลำบากใจสักหน่อย แต่คิดไม่ถึงว่านางจะปล่อยให้จากไปแบบนี้ จินเฟยเหยาสงสัยเจตนาของนางอยู่บ้าง ทันใดนั้นก็เห็นภูติบนหัวพั่งจื่อ จินเฟยเหยาจึงรู้ว่าภูติตัวนี้ต้องมีตรงไหนแปลกๆ แน่ เรื่องนี้วันหน้าค่อยว่ากัน ตอนนี้หลุดพ้นโลกเทพกูซู่ก่อนจึงเป็นเรื่องสำคัญ
ดังนั้นจินเฟยเหยาจึงประสานมือคารวะบรรดาเผ่าปิศาจที่มองนางตาปริบๆ “ทุกท่าน วันหน้าค่อยพบกันใหม่” จากนั้นหยิบพรมบินออกมารีบพาพั่งจื่อและหวาหวั่นซีจากไป กลัวว่าถ้าไปช้าเจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงจะเปลี่ยนใจ
จินเฟยเหยาเหาะออกจากโลกเทพกูซู่
