เพียรของเจ้าแม่ต้นไม้ก็สูงส่ง อาจจะเล่นลูกไม้เล็กน้อย พวกเราไม่แน่ว่าจะรับมือได้” จินเฟยเหยาครุ่นคิดจึงพยักหน้า สอบถามความเป็นมาของเจ้าสิ่งนี้ก่อนดีกว่า ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็หาสถานที่ขายมันทิ้ง
ระหว่างทางพวกนางยังเจอเผ่าปิศาจกลุ่มใหญ่ มีถึงสามสี่ร้อยคนเต็มๆ พวกเขาเหาะผ่านมาอย่างยิ่งใหญ่เกรียงไกร เนื่องจากปรากฏตัวขึ้นกะทัน จินเฟยเหยาจึงเกือบจะเปลี่ยนร่างไม่ทัน หลังจากนำเขาออกมาแบบมือไม้ปั่นป่วนแล้วเผ่าปิศาจกลุ่มนี้ก็มาถึงเบื้องหน้าและสกัดทางพวกนางเอาไว้
จินเฟยเหยาเห็นท่าทางเดือดดาลของคนเหล่านี้ รีบกวาดมองคนทั้งสามสี่ร้อยคน ไม่พบว่าในบรรดานั้นมีคนรู้จักของตนเอง ดังนั้นนางจึงแอบโล่งอก จากนั้นจึงเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ “ขอเรียนถาม มีธุระใด?”
“เจ้ามาจากที่ใด!” มีเผ่าปิศาจขั้นเทพคนหนึ่งก้าวมาข้างหน้าตวาดถามเสียงเคร่งเครียด
จินเฟยเหยาตอบด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “ข้าออกมาจากโลกเทพกูซู่ หลายวันก่อนถูกเผ่ามนุษย์ล้อมกักหลายวัน พอดีเจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงที่หลับลึกตื่นขึ้น นางโจมตีเผ่ามนุษย์ล่าถอยจึงรักษาโลกเทพกูซู่ไว้ได้ ข้าเห็นว่าหมดเรื่องแล้วจึงออกมาเตรียมไปยังสถานที่อื่น”
“เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงตื่นแล้ว!” เผ่าปิศาจผู้น
