อยากจะหัวเราะ ตื่นขึ้นมาครั้งนี้ถึงกับเจอคนหน้าหนาขนาดนี้ อีกทั้งยังรู้สึกว่านางวอนโดนอัดอย่างยิ่ง ตอนรังแกนางเห็นนางคิดจะต่อต้านก็ต่อต้านไม่ได้ เดี๋ยวก็พูดจาเหลวไหลประจบประแจงเดี๋ยวก็พูดจาวอนโดนอัดอีก น่าสนุกจริงๆ
มิสู้หยอกนางเล่นอีกดีกว่า ว่างจนเบื่อหน่ายอยู่พอดี เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงครุ่นคิดในใจ มองจินเฟยเหยาแล้วเอ่ยว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้ามีสิ่งล้ำค่าชิ้นหนึ่งจะมอบให้เจ้า”
“สิ่งล้ำค่าอะไร?” พอจินเฟยเหยาได้ยินก็สนใจ เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงมีชีวิตอยู่มานานขนาดนี้ ต้องมีสิ่งของดีๆ ไม่น้อยแน่ ขอเพียงรั่วไหลออกมาจากในซอกนิ้วหน่อยก็เพียงพอให้ตนเองใช้แล้ว
เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงหรี่ตา ลากชุดกระโปรงยาวที่ราวกับใบไม้เตรียมเดินขึ้นไปบนพื้นดิน “ตามข้ามา ย่อมมีของดีให้เจ้า”
“ท่านไปจากที่นี่ไม่ได้มิใช่หรือ?” จินเฟยเหยาเห็นนางออกไปก็รีบถาม
แม้แต่พวกราชันเฟยเทียนก็ตกใจ ออกไปก็จะตายเอานะ ถ้าโลกเทพกูซู่แห้งเหี่ยว ทุกคนมิใช่ต้องสูญเสียสถานที่ที่อยู่มาตั้งแต่เล็กจนโตหรือ
“ข้าว่าในสมองพวกเจ้าคงเลี้ยงปลาได้[1]แล้ว ที่นี่เป็นแค่ใต้ต้นไม้ บนต้นไม้ก็เป็นอาณาเขตของข้า ใครจะอยู่ในถ้ำต้นไม้อันมืดมิดทั้งว
