คนทั้งสามที่ล้อมนางอยู่ สายตามองบนร่างพั่งจื่อเหมือนสนใจมุกล้ำค่าบนหัวของมัน นางเหาะขึ้นกะทันหันและร่อนลงบนหัวพั่งจื่อ มองพินิจมุกสีสันสดใสบนหัวอย่างละเอียราวกับรู้สึกว่าสิ่งที่งดงามเช่นนี้จึงคู่ควรกับตนเอง นางจึงนั่งอยู่บนศีรษะของพั่งจื่ออย่างเบิกบาน
“เจ้าบ้าพั่งจื่อ” จินเฟยเหยาด่าทออย่างไม่ยินยอม อย่าเห็นว่าพั่งจื่อมักจะทำเรื่องสัปดน ตอนนี้มันหน้าตาขาวประดุจหยกบนหัวมีมุกล้ำค่าเจ็ดสี เมื่อก่อนมันมีสีหน้าซื่อสัตย์จริงใจ ตอนนี้หลังจากบรรลุขั้นเก้ามีความคิดอ่านมากขึ้นจึงเปลี่ยนจากใบหน้าซื่อสัตย์เป็นน่ารัก แสร้งทำท่าทางน่ารักทั้งวันทำให้ผู้บำเพ็ญเซียนสตรีที่พบเจอมันเกิดความรู้สึกรักใคร่ ทำเอาจินเฟยเหยาสงสัยว่ามันฝึกเวทเสน่ห์กบหรือไม่
ภูติตัวนี้งดงามนั้นงดงามอยู่ แต่ตนเองจะต้องการเจ้านี่ไปทำไม ข้างกายมีคนกินข้าวฟรีเพิ่มมามากพอแล้ว ตนเองไม่ได้เปิดมูลนิธิเสียหน่อย ดังนั้นจินเฟยเหยาจึงถามเจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริง “ท่านเทพ ภูตินี้งดงามนั้นงดงามอยู่ ทว่ามีประโยชน์ใด?”
“ปกติติดตามอยู่ข้างกายไม่รู้สึกว่ามีมาดอย่างยิ่งหรือ สามารถเพิ่มหน้าตาให้เจ้าได้ไม่น้อย” เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงเอ่ยด้วยรอยยิ้มแฉ่ง ไ
