ม่ได้มีโทสะชั่วคราว
จินเฟยเหยาเบ้ปากชี้ไปยังภูติที่นั่งอยู่บนหัวพั่งจื่อไม่ลงมาแล้วเอ่ยว่า “ท่านเทพ ดูมันสิ อยู่กับพั่งจื่อไม่ยอมจากไป จะช่วยเพิ่มหน้าตาให้ข้าได้อย่างไร? อีกทั้งข้าจะพานางไปทำไม ทิ้งไว้ที่นี่นางจะมีชีวิตที่ดีกว่า”
เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงไม่ได้ต่อคำพูดนาง ทว่าเริ่มเอ่ยพึมพำกับตนเอง “หลังจากขั้นแปลงจิต มียาจำนวนน้อยมากที่สามารถเพิ่มพลังบำเพ็ญเพียรได้ ส่วนมากสิ่งที่เพิ่มพลังบำเพ็ญเพียรอย่างได้ผลคือผลไม้แห่งฟ้าดิน ถึงเป็นยาหลายชนิดนั้น หญ้าวิญญาณที่จำเป็นก็พิเศษมาก หาได้ยากยิ่ง ทว่าภูติตัวนี้สามารถช่วยค้นหาผลไม้แห่งฟ้าดินและหญ้าวิญญาณพวกนี้ได้ เจ้าว่ามีประโยชน์หรือไม่?”
“หืม?” เวลานี้จินเฟยเหยามองภูติอีกครั้ง ไม่ได้รู้สึกงดงามแต่ใช้จริงไม่ได้อย่างเมื่อครู่แล้ว ตอนนี้ในใจตื่นเต้นยินดีอย่างบ้าคลั่ง สิ่งนี้คือของล้ำค่า!
“มีประโยชน์ๆ สิ่งนี้ดี ดีกว่าอย่างอื่น” นางผงกศีรษะอย่างดีใจจนออกนอกหน้า ภูติผู้เย่อหยิ่งก็ไม่มีปัญหา ขอเพียงสามารถค้นหาหญ้าวิญญาณและผลแห่งฟ้าดินได้ก็พอ
“หลังจากนางไปจากต้นไม้วิญญาณจริง ต้องใช้หญ้าวิญญาณเลี้ยงดู แต่ไม่ค่อยเลือกกินเท่าไร ตอนหาหญ้าวิญญาณได้ก็ป้อน
