นางหน่อย นางเลื่อนขั้นไม่ได้ ดังนั้นไม่ต้องกังวลเรื่องอื่นๆ และไม่พูดภาษามนุษย์ ทว่าสัตว์ภูติของเจ้าพูดภาษามนุษย์ได้แล้ว ให้มันฟังแล้วแปลก็พอ สิ่งที่พูดก็มีแค่พวกมีหญ้าวิญญาณหรือพบข่าวคราวของผลไม้แห่งฟ้าดิน จะไม่พูดคำพูดอื่นๆ” เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงที่หรี่ตาจับจ้องภูติอยู่ตลอดแย้มยิ้มได้ชั่วร้ายอยู่บ้าง
จินเฟยเหยาพอใจภูติตัวนี้อย่างยิ่ง ถึงอาวุธวิเศษจะดี แต่นี่คือภูติที่สามารถช่วยค้นหาหญ้าวิญญาณได้นะ หญ้าวิญญาณและผลไม้วิญญาณเป็นของดี บางครั้งถึงใช้ศิลาวิญญาณก็ไม่แน่ว่าจะซื้อได้ ถึงอย่างไรครั้งนี้ต้องร่ำรวยแน่แล้ว
นางพอใจสิ่งของจึงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มแฉ่ง “เทพเจ้าแม่ต้นไม้ ท่านวางใจ ข้าต้องช่วยตามหาสามีกลับมาได้แน่ ท่านบอกชื่อแซ่ของเขาให้ฟังหน่อยได้หรือไม่ ยังมีลักษณะพิเศษภายนอก จะดีที่สุดถ้ารู้ว่าเขาเป็นคนของสำนักใด เผ่าพันธุ์ก็ต้องย้อนนึกสักหน่อย เรื่องนี้สำคัญมาก”
เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงมองพิรุณบุปผากลางนภา หวนนึกถึงบุรุษที่ทำให้นางทั้งรักทั้งแค้นผู้นั้น ผ่านไปครู่หนึ่ง นางจึงเอ่ยเรียบเรื่อย “เขาเป็นเผ่ามนุษย์ หน้าตาหล่อเหลาสง่างาม สามารถร่ายกลอนวาดภาพเป่าเซียว[2]ดีดฉิน[3] อ่อนโยนสง่างามทั้ง
