เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงมองนางแล้วส่งเสียงขึ้นจมูก “หาเขา? ข้าเป็นใคร จะออกไปหาเขาได้อย่างไร เขากลับมาหาข้าก็ต้องดูว่าข้าอารมณ์ดีหรือไม่ด้วย อารมณ์ไม่ดีข้าก็ไม่คิดจะสนใจเขา!”
“แบบนี้ไม่ใช่วิธีที่ดี ถ้าท่านนอนหลับอีกเผ่าปิศาจพวกนี้จะทำอย่างไร? ตอนนี้โลกภายนอกวุ่นวายมาก ถ้าท่านหลับอีกแล้วเผ่ามนุษย์ทำมิดีมิร้ายหรือสังหารจุดตะเกียงสวรรค์[1] เช่นนั้นจะทำอย่างไร” จินเฟยเหยามองนางด้วยสีหน้าจริงจัง ไม่ว่าพลังบำเพ็ญเพียรของผู้อื่นจะสูงกว่าขั้นว่างเปล่าก็ยังหลอกลวงนางดังเดิม
แต่คิดถึงตรงนี้นางพลันไม่เข้าใจอยู่บ้าง สูงกว่าขั้นว่างเปล่าคือขั้นผสานร่าง เจ้าพวกนั้นอยู่ที่โลกตู้เทียนมิใช่หรือ อย่างไรพลังบำเพ็ญนี้รู้แต่ว่าสูงส่ง แต่ดูไม่ออกเลยว่าเจ้าแม่ต้นไม้ที่สูงส่งเพียงนั้นกลับรั้งอยู่ที่นี่ อีกทั้งดูแล้วไม่เห็นมีสายฟ้าผ่าลงมา นี่มันเรื่องอะไรกัน?
เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงได้ยินคำพูดของนางก็รู้ว่าคนผู้นี้โลกทัศน์แคบ “เผ่ามนุษย์มาสังหารข้าทำไม ถ้าสังหารข้าโลกเทพกูซู่แห่งนี้ก็จะไม่คงอยู่ ข้าเป็นต้นไม้ หรือว่าพวกเขาจะฟันเอาข้าไปเผาไฟ? ก่อนข้าหลับลึก เผ่ามนุษย์และเผ่ามารที่มาที่นี่ เห็นข้าก็ยังเคารพข้าสามส
