่วน”
ทันใดนั้น จินเฟยเหยาก็ได้สติคืนมา ยายนี่เป็นต้นไม้ ขอเพียงต้นไม้ไม่ถูกคนทำลายก็จะคงอยู่ตลอดไป มีชีวิตอยู่จนชั่วฟ้าดินสลาย เทียบกับพวกเต่าแล้วยังมีชีวิตได้นานกว่า เนื่องจากนางไม่ใช่คนในสามเผ่า ไม่ใช่แม้แต่เผ่าปิศาจ ร่างจริงคือวัตถุแห่งฟ้าดิน ดังนั้นจึงไม่ต้องไปโลกตู้เทียน ถ้าพูดแบบนี้ ยายนี่ก็คือสัตว์ประหลาดเฒ่าสินะ ถ้าไม่อายุหมื่นปีก็ต้องอายุหลายพันปี
นางสงสัยเรื่องนี้อย่างยิ่งจึงเอ่ยถาม “เจ้าแม่ต้นไม้ ท่านอายุเท่าไรแล้ว?”
“อายุเท่าไร? จำได้ไม่ชัดเจน น่าจะหมื่นสองหมื่นปีแล้ว” เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงครุ่นคิด ชั่วขณะถึงกับคิดไม่ออกว่าตนเองอายุเท่าไรจึงพูดออกมาคร่าวๆ
“นี่ก็ใช่แล้ว!” จินเฟยเหยาตบต้นขาฉาดหนึ่งเอ่ยด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน “ท่านไม่คิดดูบ้างว่า ท่านอายุตั้งหนึ่งหมื่นสองหมื่นปีแล้ว สามีของท่านต้องไม่ใช่ต้นไม้แน่ถูกหรือไม่ ถ้าเขายังไม่มาหาท่านก็หลับต่อ เขามิแก่ตายหรือ ถึงตอนนั้นใครจะมาหาท่าน ถึงคิดจะมาหาก็เป็นไปไม่ได้ ต่อให้ท่านไม่ไปหาด้วยตนเองก็สามารถส่งคนไปหาเขาได้ เตือนสติเขาให้มาหาท่าน”
เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงกระพริบตา คำพูดนี้ดูเหมือนจะถูกต้อง ตนเองไม่แก่ตายทว่าคนผู้นั้นไม่แน่นัก ตอนเข
