าจากไปในยามนั้นยังเป็นเพียงขั้นแปลงจิต ถ้าไม่ได้เหาะขึ้นสวรรค์ก็ไม่แน่ว่าจะแก่ตายแล้ว! สนใจแต่ทำให้เขามีโทสะจนลืมเรื่องวันเวลาไม่ปราณีคนไปเลย
จินเฟยเหยาเห็นนางหวั่นไหวอยู่บ้างก็เอ่ยอย่างหยาบโลน “ถ้าเทพเจ้าแม่ต้นไม้ไม่ถือสา ข้าจะช่วยไปหาดีหรือไม่ ท่านไปจากที่นี่ไม่ได้นี่นา ข้าช่วยท่านตามหาเขา ปกติข้าท่องเที่ยวหาประสบการณ์ไปทั่ว ชอบออกไปข้างนอกมากที่สุด ต้องช่วยท่านสอบถามถึงเขาได้แน่ ท่านเห็นว่าเป็นอย่างไร ท่านแค่รอคนรักกลับมาที่นี่ก็พอ เขากลับมาแล้วท่านค่อยแสร้งนอนหลับก็ยังไม่สาย”
พวกราชันเฟยเทียนไม่เข้าใจ เหตุใดจินเฟยเหยาจึงเป็นฝ่ายทำเรื่องเช่นนี้ ท่ามกลางผู้คนมากมาย บางทีคนผู้นั้นอาจจะตายไปนานแล้ว อีกทั้งนางไม่มีความจำเป็นต้องทำให้เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงตื่นให้ได้ แตกต่างจากพวกเขาที่หวังจะให้เทพของตนเองฟื้นตื่นไม่ใช่นอนหลับเพื่อบุรุษปริศนาคนหนึ่ง ทำให้พลังเทพทั้งหมดหยุดลง
นางคิดจะทำอะไรกันแน่ ดูไม่ออกโดยสิ้นเชิง
เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงมองพินิจจินเฟยเหยาอย่างละเอียด จากนั้นเท้าสะเอวเอ่ยวาจา “เจ้ากลับเฉลียวฉลาดนัก ว่ามา เจ้าพูดมามากมายขนาดนี้ต้องการผลประโยชน์อะไร?”
ดียิ่งนัก อยู่มานาน
