มีไหวพริบดี ไม่ต้องบอกชัดเจนก็รู้ จินเฟยเหยาหัวเราะหึๆ “ท่านเทพเกรงใจไปแล้ว ข้าเห็นว่าที่นี่มีสิ่งของไม่น้อย ข้าอยากได้ค่าวิ่งเต้นนิดหน่อยก็พอ”
เวลานี้ราชันเฟยเทียนอยากจะด่าทอคนอย่างยิ่ง วุ่นวายอยู่นานนางถึงกับต้องการของล้ำค่าในวงแสงเหล่านั้น ทั้งยังนำบุรุษของเจ้าแม่ต้นไม้มาพูดอยู่ครึ่งค่อนวัน คนผู้นี้ช่าง! ราชันเฟยเทียนไม่รู้ว่าจะบรรยายนางว่าอย่างไรดี แม้แต่คำเรียกขานก็เปลี่ยนจากเจ้าแม่ต้นไม้เป็นเทพเจ้าแม่ต้นไม้ ตอนนี้เรียกตรงๆ ว่าท่านเทพแล้ว!
“ที่แท้เจ้าหมายตาสิ่งของเหล่านั้น ถ้าเป็นของข้าเจ้าอยากได้ก็นำไป ทว่าของเหล่านี้เป็นของที่ระลึกที่สามีข้าทิ้งไว้ที่นี่ให้ข้าคะนึงหา เอาอย่างนี้ พวกเจ้าเลือกเถอะ แต่ห้ามหยิบมาก หนึ่งคนหนึ่งชิ้นก็ไม่น้อยแล้ว” เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงสะบัดมือเหมือนโยนขยะและรับปากจินเฟยเหยา
จินเฟยเหยาดีใจจนออกนอกหน้า คิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะสำเร็จ ถึงคนละชิ้นจะน้อยไปหน่อย แต่สิ่งของพวกนี้ดูแล้วไม่เลวทีเดียว ดีกว่าไม่มีมากนัก ดังนั้นนางจึงนับคนของตนเอง ทั้งหมดสามคนรวมพั่งจื่อด้วยสามารถเลือกได้สี่ชิ้น “ทุกคนรีบเลือก เลือกสิ่งที่ล้ำค่าที่สุด สิ่งของไม่ล้ำค่าก็หยิบได้”
ไห่หลันอิ
