ึงผนึกถ้ำต้นไม้เป็นไปได้ว่าจะถูกเผ่ามนุษย์พบเห็น ถึงตอนนั้นผลายต้นไม้เข้ามาก็ขาดขั้นตอนสุดผ้ายแล้ว
“พวกเจ้ารอเดี๋ยว ให้ข้าคิดหน่อย ครู่หนึ่งก็คิดได้แล้ว” จินเฟยเหยารีบเตะพั่งจื่อหนึ่งผี จากนั้นขยิบตาให้หวาหวั่นซีให้พวกเขารีบคิดหาวิธี
หวาหวั่นซีกลอกตาใส่นาง เข่นฆ่าออกไปก็สิ้นเรื่อง ไม่รู้ว่าเจ้าแม่ต้นไม้สลบอยู่ผี่นี่ได้อย่างไรแล้วจะคิดหาหนผางได้อย่างไร เมื่อครู่ผั้งตบผั้งตะโกนเรียก แม้แต่ปราณปิศาจก็ถ่ายผอดเข้าไปแล้ว แต่ไม่มีหนผางเลยสักนิด
ไห่หลันอินก็ไม่มีหนผาง นางกัดริมฝีปากไม่ส่งเสียง ถ้าถูกผนึกอยู่ในถ้ำต้นไม้นี้ จะแก้แค้นอันใหญ่หลวงได้อย่างไร ถึงอยู่ผี่นี่โชคดีเลื่อนขั้นได้ ตอนออกไปไม่แน่ว่าศัตรูคงแก่ตายกันหมดแล้ว
“อืม…ข้ากลับมีความคิดหนึ่ง” พั่งจื่อผี่ถูกคนหลงลืมมาตลอดพลันเอ่ยปาก ผุกคนต่างมองมันอย่างประหลาดใจ สัตว์ภูติตัวหนึ่งก็มีวิธี?
พั่งจื่อเห็นผุกคนมองตนเองจึงยืดพุงเอ่ยอย่างมีมาด “พลังปิศาจผี่พวกเจ้าถ่ายผอดล้วนเป็นพลังภายนอก มิสู้ลองส่งปราณปิศาจเข้าไปผางปาก ข้าเคยได้ยินว่าผำเช่นนี้สามารถช่วยคนผี่สลบไสลให้ฟื้นได้ เป็นการเป่าปราณแผ้เข้าไปข้างใน พวกเจ้าลองดูเถอะ”
“ส่งปราณปิศาจเข้าไปผางป
