ราย ดังนั้นนางจึงหันหน้ามามองสตรีสองคนด้านหลัง “พวกเจ้าจะเข้าไปหรือไม่? ด้านในไม่แคบเหมือนด้านนอก”
“ไป” ต้องไปแน่นอน คนทั้งสองตอบอย่างว่องไว
ดังนั้นมีพั่งจื่อนำหน้า จินเฟยเหยาอยู่ตรงกลาง และพวกหวาหวั่นซีสองคนปิดท้าย ทุกคนเข้าไปในถ้ำต้นไม้ที่เข้าไปได้ทีละคนแห่งนี้ ถ้ำต้นไม้นี้ภายนอกเล็กภายในใหญ่เหมือนกับที่ตร รวจสอบก่อนหน้านี้ ถึงมืดหน่อยแต่กว้างขวาง
เวลานี้ทุกคนจึงพบว่าสิ่งที่เท้าเหยียบคือบันได มีคนฟันไม้เป็นบันไดสำเร็จรูปไปตามถ้ำต้นไม้ ท่าทางที่นี่ไม่แตกต่างจากถ้ำต้นไม้อื่นๆ มากนัก
นำหินแสงราตรีก้อนหนึ่งออกมาส่องสว่าง สถานที่แคบเล็กขนาดนี้ หินแสงราตรีสว่างจนเสียดแทงนัยน์ตายิ่งกว่ามุกส่องสว่าง เดินลงไปตามขั้นบันไดภายใต้การสาดส่องอย่างอ่อนโยนของหินแสงร ราตรี ไม่รู้ว่าเดินไปกี่ขั้น จินเฟยเหยารู้สึกว่าตนเองน่าจะมาถึงใต้รากไม้แล้ว ทัศนียภาพเบื้องหน้าพลันเปิดกว้าง ประตูโค้งแห่งหนึ่งปรากฏขึ้น เดินเข้าประตูโค้งไป ด้านในมีห้องข ขนาดใหญ่ ครั้งนี้เปลี่ยนเป็นมุกส่องสว่าง ทั่วทั้งห้องก็สว่างไสวขึ้นมา
เพียงกวาดตามอง สายตาของทุกคนก็มารวมกันที่จุดเดียว เคลื่อนออกไปไม่ได้สักนิด
ในถ้ำต้นไม้กว้างสี่ห้าจั้งแห่งนี้ มีวัตถุ
