ต้องมั่วซั่ว”
ทว่าช้าเกินไป มือของจินเฟยเหยาสัมผัสบนวงแสงแล้ว เพิ่งสัมผัสโดนหญ้าวิญญาณก็เห็นแสงสายหนึ่งวาบผ่าน นางพลันหายไปจากถ้ำต้นไม้ เรื่องนี้ทำให้ไห่หลันอินหวาดกลัวและร้องอุทา านอย่างตกใจ
ส่วนหวาหวั่นซีขมวดคิ้ว ใช้การรับรู้สายใยนั้นของจินเฟยเหยาภายในร่างตรวจสอบทันทีก็รับรู้ได้ว่านางเพียงถูกส่งตัวออกไป คนกำลังอยู่ด้านนอกโดยไม่บุบสลายจึงโล่งออก “ไม่เป็นไร น นางแค่ถูกส่งตัวออกไป เจ้าก็อย่าขยับวุ่นวาย ท่าทางวงแสงเหล่านี้จะคุ้มครองวัตถุด้านใน ขอเพียงสัมผัสโดนก็จะถูกส่งตัวออกไป พวกเรารอหน่อย อีกสักครู่นางก็กลับมา”
ดังนั้นสองคนหนึ่งกบจึงรอจินเฟยเหยากลับมา ตอนรอก็ครุ่นคิด ทำอย่างไรจึงนำสิ่งของเหล่านี้ไปได้ ไห่หลันอินกลับยืนอยู่ด้านหน้าเคล็ดวิชาฉบับหนึ่ง จ้องมองอยู่เนิ่นนานโดยไม่จ จากไป เห็นได้ชัดว่าชอบใจ
ผ่านไปครู่หนึ่ง จินเฟยเหยาจึงปรากฏตัวขึ้นตรงประตูโค้ง นอกจากนางแล้วด้านหลังนางยังมีเผ่าปิศาจพวกราชันเฟยเทียนมายี่สิบกว่าคน
เห็นนางพาคนมา หวาหวั่นซีก็ถ่ายทอดเสียงไปอย่างไม่เข้าใจ “เจ้ากำลังทำอะไร เพราะเหตุใดจึงพาทุกคนมา นี่เรียกคนมาแบ่งสิ่งของหรือ เจ้าเลียนแบบนิสัยแย่ๆ ของไห่หลันอินแล้ว? ถ
