ึงกั บเริ่มแบ่งสิ่งของให้ทุกคน”
“ใครเลียนแบบความเคยชินของนาง อย่างข้าเรียกซวย ส่งตัวออกไปร่วงลงตรงสถานที่หารือธุระของพวกเขาพอดี อีกทั้งยังยืนอยู่ตรงกลาง เจ้าว่าข้าไม่ซวยหรือ ถ้าข้าไม่บอกว่าส่งตัวออกไ ไปจากที่นี่ พวกเขายังนึกว่าข้าจงใจแอบฟังพวกเขาสนทนากันและเผยตัวโดยไม่ทันระวัง” จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างไม่ได้รับความเป็นธรรม ชีวิตคนเราก็แบบนี้ เรื่องราวบังเอิญอย่างยิ่ง ซวยเต็ม มๆ
หวาหวั่นซีหมดวาจา ส่งไปส่งมาถึงกับส่งไปกลางเผ่าปิศาจ เรื่องนี้อธิบายยากจริงๆ “ช่างเถอะ ถึงอย่างไรก็แตะต้องสิ่งของเหล่านี้ไม่ได้ พอแตะก็ถูกส่งตัวออกไป เผ่าปิศาจพวกนี้มาก็ดีไม ม่แน่ว่าจะรู้วิธีทำลาย ดีกว่าไม่ได้อะไรเลย”
จินเฟยเหยามุมปากกระตุก “เจ้าคิดเลิศหรูเกินไป พวกเขาเพิ่งกลายร่างเป็นมนุษย์ เมื่อก่อนยังไม่รู้จะพูดภาษามนุษย์อย่างไร เจ้ายังหวังให้พวกเขาทำลายให้อีก”
นางเพิ่งถ่ายทอดเสียงจบก็ได้ยินพวกราชันเฟยเทียนที่ยืนอยู่ด้านหน้าหินผลึกร้องอุทาน “เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริง!”
เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงอะไร หรือพวกเขารู้ว่าสตรีผู้นี้เป็นใคร! จินเฟยเหยามองเผ่าปิศาจพวกนี้อย่างประหลาดใจ หวาหวั่นซีพูดถูกแล้ว ดังนั้นนางจึงรีบเดินไปถามด้วยสี
