ยเป็นเผ่าปิศาจโดยกำเนิดได้ก กลับคิดจะมอบชีวิตที่นี่เพื่อเผ่ามนุษย์เพียงไม่กี่คน พวกเจ้าฝึกบำเพ็ญมาตั้งหลายปี สิ่งที่รออยู่คือโอกาสหาที่ตายสินะ! สิ้นเปลืองชีวิตอันล้ำค่าในเงื้อมมือเผ่ามนุษย์ พวกเจ้า าคิดว่าคุ้มค่าหรือ?”
คำพูดของนางพูดจนเผ่าปิศาจทั้งหมดใบ้กิน ใครจะไม่อยากมีชีวิตอยู่ ในที่สุดก็เลื่อนขั้นจากร่างสัตว์เป็นร่างมนุษย์ คนโง่จึงอยากตาย หรือว่าต้องซ่อนตัวและหวาดกลัวแบบนี้?
ดังนั้นมีเผ่าปิศาจเอ่ยถามอย่างไม่ยินยอมอยู่บ้าง “แต่พวกเราซ่อนตัวอยู่แบบนี้ไม่ได้ ฝึกบำเพ็ญจนกลายเป็นมนุษย์ สุดท้ายกลับต้องกลัวตายยิ่งกว่าตอนเป็นสัตว์ปิศาจ เช่นนั้นพวกเราฝึก กบำเพ็ญไปจะมีประโยชน์อะไร”
“ใครบอกว่าต้องซ่อนตัว คนเราจะขาดสติปัญญาไม่ได้ ต้องแยกแยะหนักเบาเร็วช้า ไม่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น รักษาชีวิตไว้จึงเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ถ้าไม่มีชีวิต พูดถึงเรื่องอื่นๆ ไปจะมีประ ะโยชน์ใด พวกเราต้องมีชีวิตอยู่และต้องอยู่ให้ดียิ่งกว่าเผ่ามนุษย์ นี่จึงเป็นเป้าหมายของพวกเรา” จินเฟยเหยาเอ่ยเสียงลุ่มลึก
เผ่าปิศาจทุกคนเงียบงัน คำพูดที่นางพูดมีเหตุผลจริงๆ ทว่านี่เป็นเรื่องใหญ่ ตอนนี้ภายนอกมีเผ่ามนุษย์เฝ้าอยู่ ต้องหาวิธีแก้ไข
ราชันเฟยเทียนครุ่
