นคิดแล้วจึงเอ่ยถาม “สหายเผ่าจินมีแผนการใดสามารถโจมตีเผ่ามนุษย์ภายนอกให้ถอยร่นได้ ถึงพวกเราซ่อนตัวไม่ออกไปและวงเวทนี้ยันจนถึงตอนสุดท้ายไม่ได้ตามที่เจ้าว่า า อีกทั้งเป็นไปไม่ได้ที่เผ่ามนุษย์ภายนอกจะละทิ้งการโจมตีที่นี่เนื่องจากพวกเราไม่ออกไป วิกฤติการณ์ของพวกเราไม่มีทางคลี่คลายได้เลย”
สิ่งที่จินเฟยเหยารอคือคำพูดนี้ นางเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง “ข้าคิดได้วิธีหนึ่ง เพียงแต่อันตรายมาก ข้าตัดสินใจจะออกไปขอทัพหนุนเรียกคนของเผ่าปิศาจมา เผ่ามนุษย์พวกนี้เห็นทัพ พหนุนมา ต้องล่าถอยไปเองแน่ ถึงพวกเขาไม่ล่าถอย ความแข็งแกร่งของพวกเราก็เพิ่มขึ้นสามารถออกไปเข่นฆ่าพวกเขาได้”
จินเฟยเหยาชะงัก ใช้ดวงตากวาดผ่านเผ่าปิศาจขั้นแปลงจิตยี่สิบกว่าคนนี้และเอ่ยราวกับเห็นการตายดุจการกลับมาตุภูมิ “แต่พวกเจ้าทุกคนเพิ่งผ่านเคราะห์สายฟ้าไม่คุ้นเคยกับเผ่าปิศา าจ แม้แต่เผ่าปิศาจอยู่ที่ใดก็ไม่รู้ ดังนั้นข้าคิดว่าข้าออกไปหาทัพหนุน พวกเจ้าต้านทานไว้หลายวันก่อน ข้าต้องพาเผ่าปิศาจกลับมาแน่”
เผ่าปิศาจทั้งหมดเงียบงัน ทุกคนมองนาง ขมวดคิ้วครุ่นคิดแผนการที่นางเสนอ
จินเฟยเหยาเห็นทุกคนไม่ส่งเสียงก็เลิกคิ้วเอ่ยถามเสียงเข้ม “พวกเจ้ากังวลอะไร หรือว่า
