วด้วยสีหน้าไม่เข้าใ ใจ
ยามนี้หวาหวั่นซีจึงเอ่ยปากอย่างเย็นชา “ในถ้ำเซียนของเจ้าต้องถูกคนใส่สิ่งของที่สามารถจับตาดูได้แน่ อย่างแมลงวิญญาณขนาดเล็กจำนวนไม่น้อยก็สามารถทำเรื่องนี้ได้ คนในสำนักของ เจ้าเห็นเจ้าเป็นซาลาเปาเนื้อ ขอเพียงเอ่ยปากเจ้าก็จะไม่ปฏิเสธ อีกทั้งเจ้ายิ่งให้ยืมสิ่งของมากมาย พวกเขายิ่งไม่เคารพเจ้า”
“ที่จริงข้าให้ยืมก็เพื่ออยากจะกระชับความสัมพันธ์กับคนอื่น แต่คิดไม่ถึงว่าพวกเขากลับต้องการแต่สิ่งของ ไม่สนใจข้าเลยสักนิด” ไห่หลันอินก้มหน้าเอ่ยพึมพำ
“โง่งม! อยากให้คนอื่นสนใจเจ้า ขอเพียงมีกำลังความสามารถก็พอ ถ้าทุกคนต้องอาศัยการให้ผู้อื่นหยิบยืมสิ่งของ คนพวกนี้ยังจะบำเพ็ญเพียรไปทำไม เจ้าฉวยโอกาสเปลี่ยนเป็นสำนักที่ไม่รู้ เบื้องหลังของเจ้าโดยเร็ว คนขั้นกำเนิดใหม่ใครจะกล้ามาหยิบยืมสิ่งของง่ายๆ คงรำคาญในการมีชีวิตอยู่แล้ว” หวาหวั่นซีส่งเสียงขึ้นจมูก สิ่งที่นางเกลียดชังที่สุดคือสตรีประเภทนี้ ถ ถูกคนอื่นรังแกโดยไร้เหตุผลเหมือนซาลาเปาลูกใหญ่
ไห่หลันอินถูกด่าจึงรู้สึกว่าวิธีคบสหายของตนเองดูเหมือนจะผิดพลาด แต่สาเหตุใหญ่ยังเป็นความเคยชินในการโปรยเงินในอดีต นางเปลี่ยนเป็นแข็งแกร่งและเย็นชาขึ้น ทว่ากลับ
