หนีออกมาได้อย่างไร?” จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นมองนางแวบหนึ่ง เอ่ยถามอย่างสงสัย เมื่อก่อนนางก็รู้สึกว่าศิษย์พี่ของไห่หลันอินไม่ใช่คนดีงามอะไร ทั้งยังเค คยเอ่ยเตือนนางแต่นางไม่ยอมรับฟัง
ไห่หลันอินถอนหายใจเบาๆ “ผู้อาวุโสแซ่ไห่ท่านหนึ่งระแคะระคายถึงแผนการของพวกเขา ดังนั้นจึงคิดจะใช้ชื่อของข้าล้มล้างพวกเขา ทว่าตอนนั้นข้าโง่เขลาเกินไปไม่ยอมเชื่อว่าจะมีเรื่องเช ช่นนี้ ดังนั้นจึงไม่ฟังคำพูดของเขา สุดท้ายรอจนเขาตายแล้วข้าจึงรู้ แต่ก็สายไปแล้ว”
“เขาใช้ชีวิตแลกกับชีวิตของข้า ตอนข้าหลบหนีออกมาเร่งร้อนมาก ไม่ได้พกอะไรมาเลย เป็นผู้บำเพ็ญเซียนอิสระอยู่หลายปี สุดท้ายวงเวทส่งตัวของโลกวิญญาณซิงหลัวปรากฏขึ้น ข้าจึงใช้ เงินสะสมทั้งหมดออกจากโลกวิญญาณเป่ยเฉินไปโลกวิญญาณซิงหลัว ที่โลกวิญญาณเป่ยเฉินข้าไม่กล้าใช้กระทั่งชื่อจริงและไม่กล้าเข้าสำนัก เนื่องจากพวกเขายังคิดจะสังหารข้า” ไห่หลันอินเร รียกได้ว่าเรื่องยาวเล่าสั้น เล่าเรื่องสองร้อยปีจบอย่างเรียบง่ายแบบนี้
สุดท้ายนางก็ยิ้มขมขื่น “ต่อมาข้าเข้าสำนักเล็กๆ แห่งหนึ่ง แต่ถึงผ่านชีวิตผู้บำเพ็ญเซียนอิสระอันยากไร้ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็คิดจะเอาเปรียบ ข้าเลื่อนเป็นขั้นกำ
