นเห็น เถาวัลย์แสงเงินมีมากมาย ส่วนขนนกไม่กี่ชนิดนั้นก็ไม่นับว่าหายาก จึงเอ่ยถามอย่างใส่ใจ “สิ่งเหล่านี้เพียงพอหรือไม่? ถ้าไม่พอยังมีอีก”
“ข้าขอดูหน่อย” จินเฟยเหยากวาดดูปริมาณและวัตถุดิบที่ใส่ไว้ในสมองอย่างรวดเร็ว จากนั้นเริ่มคำนวณขึ้นมา “เถาวัลย์แสงเงินสองร้อยจั้ง ขนนกเหล่านี้แต่ละชนิดสองร้อยก้าน เช่นนี้ จึงพอได้”
“สองร้อยก้าน!” ราชันเฟยเทียนตกตะลึงอยู่บ้าง ขนเหล่านี้ล้วนเป็นขนส่วนหาง นกบางตัวเพิ่งมีหนึ่งถึงสองก้าน ไม่ได้ร่วงลงมามากขนาดนั้น ถ้าต้องการจริงๆ ก็ต้องไปจับนกมาถอนขน
“ท่านโปรดเริ่มงานก่อน ข้าจะไปเตรียมขนนก” ราชันเฟยเทียนครุ่นคิด ตอนนี้สร้างการป้องกันก่อนสำคัญกว่า ถึงอย่างไรดึงขนนกออกมาแล้วก็ยังยาวได้
จินเฟยเหยาย่อมรู้ดี คนที่โผล่มากะทันหันอย่างตนเอง พอเอ่ยปากก็ต้องถอนขนนกของผู้อื่น ถ้าสร้างผลงานออกมาไม่ได้ต้องถูกสงสัยว่าเป็นคนหลอกลวงที่ฉวยโอกาสปล้นชิงตอนไฟไหม้แน่ อีกทั้งทำวงเวทสุ่มๆ ออกมาอันหนึ่ง พอดีสามารถจัดการขยะในตัวได้
ดังนั้นนางจึงตอบรับและเริ่มเลือกวงเวทที่ค่อนข้างคุ้มทุน ถึงจินเฟยเหยาจะไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านวงเวท ทว่าก็เคยศึกษาสิ่งนี้มาหลายสิบปีโดยเฉพาะ นอกจากวงเวทที่
