สัตว์ปิศาจขั้นเก้าเป็นประจำ พื้นที่เล็กๆ นี้มีเผ่าปิศาจยี่สิบเจ็ดคนที่ผ่านด่านเคราะห์สายฟ้าได้ก็ถือว่าเป็นจำนวนไม่น้อย เผ่ามารและเผ่ามนุษย์ต้องฝึกถ ถึงขั้นแปลงจิต ไม่รู้ต้องใช้เวลาไปกี่ปี บางคนชั่วชีวิตยังไม่มีบุญวาสนานี้เลย
“ว่าไปแล้ว ถึงไม่มีการป้องกัน ขอเพียงไม่มีคนขั้นว่างเปล่ามาก็เป็นไปไม่ได้ที่คนอื่นจะยึดครองสถานที่แห่งนี้อย่างง่ายดาย” วาดวงเวทได้สองในสามส่วนแล้ว จินเฟยเหยาพลันเงยหน้าขึ้ นเอ่ยกับหวาหวั่นซี
ปกติวาดวงเวทจะไม่ให้คนอื่นช่วยเหลือ ถ้าไม่ระวังจะทำให้วงเวททั้งหมดเสียประสิทธิภาพ ดังนั้นหวาหวั่นซีจึงช่วยหลอมสร้างของเหลววิญญาณอยู่ตลอด ส่วนพั่งจื่อหนีหายไปโดยไร้ร่องรอยแต ต่แรก หลอกนกตัวใหญ่มาให้มันขี่บินไปบินมาในโลกเทพกูซู่ทั้งวัน เจ้าหมอนี่โตจนป่านนี้แล้วยังทำตัวเหมือนเด็กน้อยเจ็ดแปดขวบอีก
หว่าหวั่นซีขมวดคิ้วเอ่ยว่า “วาดได้สองในสามส่วนแล้ว เจ้าเพิ่งพูดเช่นนี้ สิ่งที่ทำมาก่อนหน้านี้มิเสียเปล่าหรือ”
“ข้าเพียงนึกได้อย่างกะทันหัน ดังนั้นจึงรู้สึกทอดถอนใจ เรื่องวาดนี่ก็ต้องวาด ถ้าไม่วาดใครจะเอาขนนกมาให้ข้า เจ้าไม่เห็นราชันเฟยเทียนไล่ตามนกตัวใหญ่พวกนั้นจับกดลงบนกิ่งไม้ แล้วใช้กำลังถอนขน
