จินเฟยเหยายังเช็ดปากอยู่ สีหน้าเหมือนเมื่อครู่จูบโดนอุจจาระสุนัขเข้า มีปฏิกิริยาเกินกว่าเหตุอยู่บ้าง
หวาหวั่นซีและพั่งจื่อไม่กล้าขยับเขยื้อน สองคนนี้คือผู้มีประสบการณ์ สายตาแอบมองทางใต้เท้าหลง ไม่ต้องดูสีหน้าของเขา พวกนางสองคนก็รู้สึกได้ถึงเจตนาสังหารที่ทำให้คนหายใจไม่ ออก
“ทำไมท่านไม่ถอยไปหน่อย จู่ๆ ก็ร่วงลงมาจากด้านบน ไม่รู้จักหลบหลีกบ้างเลย” นางยังบ่นอย่างไม่พอใจ ไม่ได้สังเกตว่าบรรยากาศรอบด้านไม่ถูกต้อง
ทันใดนั้น ใต้เท้าหลงก็ยื่นมือมาคว้าปกเสื้อของนางแล้วใช้มือกระชากเข้ามาก้มหน้าลงกัด จินเฟยเหยาตกใจหน้าถอดสี คิดจะผลักใต้เท้าหลงออกไปอย่างแรง ทว่าเขากลับดึงนางไว้มั่นดิ นหลุดเป็นอิสระไม่ได้เลย ปากถูกใต้เท้าหลงอุดไว้ทำให้นางหายใจไม่ออกอยู่บ้าง
หวาหวั่นซีและพั่งจื่อมองสบตากัน ในดวงตาเต็มไปด้วยความพรั่นพรึง ต่อไปคงไม่เกิดเรื่องเกินขอบเขตขึ้นนะ ที่แท้พวกเราจะรั้งอยู่ที่นี่หรือจะหลบเลี่ยงดี กระบวนท่ายั่วยวนบุรุษของยา ายโง่นี่ร้ายกาจจริงๆ
ไม่รอให้พวกนางสองคนตัดสินใจหลบเลี่ยงก็เห็นจินเฟยเหยาพลันดิ้นรนออกมา ดูเหมือนกำลังกินอะไรบางอย่างในปากและมีสีหน้าสงสัยอยู่บ้าง มองดูใต้เท้าหลงอีกครั้ง บนริมฝี
