ึ้นก็เห็นเปลวเพลิงสีดำกลุ่มหนึ่งบินผ่านเหนือศีรษะไป จากนั้นแรง กระแทกก็พุ่งมาตัดหลังคาบ้านของเขา
“ทำอะไรน่ะ จะให้คนอยู่หรือไม่” ผึ้งเฮยเย่าด่าทออย่างเดือดดาลประโยคหนึ่ง รังในอดีตถูกเคราะห์สายฟ้าทำลาย ตอนนี้ยังถูกแรงกระแทกนี้ตัดหลังคาไปอีก โลกนี้ยิ่งไม่ยุติธรรมมากข ขึ้นทุกที
จินเฟยเหยาพาหวาหวั่นซีและพั่งจื่อหนีออกมาโดยไม่เหลียวหลัง ไกลเท่าใดก็หนีไปเท่านั้น พั่งจื่อเห็นว่าไม่มีที่พึ่งพาแล้วก็กรีดร้องอย่างโศกเศร้า พอถูกจินเฟยเหยาใช้ไฟนรกเผาก้น นเข้าหน่อยจึงหุบปาก
เหาะออกจากโลกเทพฮวาอวี่ นางก็ไม่รู้ว่าตนเองจะไปที่ใดและไม่ว่างมาดูกระจกสภาพโลกวิญญาณ ปล่อยให้ไฟนรกพาตนเองหนีออกไป เหาะอย่างเอาเป็นเอาตายแบบนี้มาหนึ่งวันหนึ่งคืนจนกระทั่ง งเหลือพลังวิญญาณไม่มาก นางจึงเก็บเวทหนีไฟนรกและนำพรมบินออกมาให้หวาหวั่นซีควบคุมพรมบินไปข้างหน้าต่อ ตนเองกลับนั่งไร้เรี่ยวแรงอยู่บนพรมบิน
พั่งจื่อและหวาหวั่นซีมองนางอย่างหมดวาจา สุดท้ายหวาหวั่นซีจึงเอ่ยปากถาม “เจ้ากัดใต้เท้าหลงทำไม?”
“เจ้านึกว่าข้าจงใจกัดเขาหรือ ตอนนั้นควบคุมไม่อยู่ รู้สึกว่าถ้าไม่แทะเขาสักคำต่อไปอาจจะไม่ได้เจออาหารอร่อยขนาดนี้อีกแล้ว ข้าถูกความ
