อยากอาหารจู่โจมจิตใจไปชั่วขณะจึงอดกัดลง ไปไม่ได้ แต่รสชาติไม่เลวจริงๆ เจ้าหมอนั่นอร่อยมาก ถ้าเหยาะเกลือและพริกไทยสักนิดแล้วย่างต้องเป็นอาหารเลิศรสแน่” จินเฟยเหยาเหลียวซ้ายแลขวาก่อนแบบวัวสันหลังหวะ จากนั้นจึงจุ ปากเอ่ย
นางครุ่นคิดแล้วลูบคางเอ่ยว่า “ตอนนี้ข้าจึงพบว่าผู้บำเพ็ญเซียนที่พลังบำเพ็ญเพียรสูงคุณสมบัติดีรสชาติอร่อยกว่าสัตว์เทพมากนัก ไม่รู้ว่าพี่กระจกที่เหาะขึ้นสวรรค์แล้วจะมีร รสชาติเช่นไร น่าเสียดายที่เป็นแค่การรับรู้เลยชิมไม่ได้”
หวาหวั่นซีมองนางอย่างตกตะลึงสุดขีด หรือว่าสิ่งที่ยายนี่พูดออกมาจากปากกับสิ่งที่นางอยากถามเป็นเรื่องเดียวกัน? นางชะงัก ได้แต่เอ่ยอย่างจนใจ “เจ้าตัวตะกละ”
“หืม? กินได้คือมีบุญนะ” จินเฟยเหยามองนางอย่างไม่หวั่นไหว ทว่าต่อมายังถอนหายใจอย่างเสียดาย “เฮ้อ เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นได้อย่างไร ข้ายังคิดถึงคลังสมบัติเล็กๆ ของใต้เท้าหลง ในนั้นมีสิ่งที่ข้าต้องใช้ แต่ตอนนี้ข้าไม่กล้ากลับไปแล้ว เลือดคำหนึ่งก็ทำให้คลังสมบัติของข้าไม่เหลือแล้ว ค่าตอบแทนสูงเกินไป”
ตอนนี้พั่งจื่อไม่กล้าส่งเสียง เพียงแต่มองโลกวิญญาณฮวาอวี่ที่ห่างออกไปด้วยสีหน้าเศร้าโศกราวกับภรรยาที่ถูกบุรุษเมินเฉย ต
