ขึ้นมองคนทั้งสองสนทนากันเงียบๆ พั่งจื่อเข้าใจโดยไม่ต้องเอ่ยวาจาทันที หันหน้ามาด่าทอจินเฟยเหยา “เจ้าพูดอะไรน่ะ ไม่ดูสารรูปครึ่งคนครึ่งสัตว์ของเจ้าบ้าง ย ยังพูดเรื่องเหล่านี้โดยไม่ละอาย ข้ารู้สึกขายหน้าแทนเจ้าจริงๆ”
“พั่งจื่อ เจ้ารำคาญในการมีชีวิตแล้วสินะ” จินเฟยเหยาขมวดคิ้วมองพั่งจื่อ “ข้าว่าเจ้าลืมไปหมดแล้วว่าใครเป็นเจ้านายของเจ้า เข้าใจเอาไว้ ข้าต่างหากเป็นเจ้านายของเจ้า เจ้านึกว่า าใต้เท้าหลงสามารถคุ้มครองเจ้าได้ชั่วชีวิตหรือ? วันหน้าตอนข้าจัดการเจ้า เจ้าอย่าร้องขอความเมตตาแล้วกัน”
พั่งจื่อไม่เกรงกลัวเลยสักนิด แลบลิ้นใส่จินเฟยเหยาและเอ่ยอย่างกระหยิ่ม “เจ้าอย่าฝันไปเลย ข้าว่าครั้งนี้เจ้ายากจะหนีคราเคราะห์พ้น”
“เจ้าบ้าพั่งจื่อ!” จินเฟยเหยากระโดดผลุง ยื่นมือมาจะคว้าจับมัน วันนี้ต้องสั่งสอนมันให้ได้ ไม่เช่นนั้นยิ่งไร้กฎระเบียบมากขึ้นทุกที
“เจ้าจับข้าไม่ได้หรอก” พั่งจื่อรีบกระโดด กระทืบเท้าทีเดียวลอยอยู่กลางอากาศออกไปไกลร้อยจั้ง ยังล้อเลียนจินเฟยเหยาอย่างไร้กังวล ส่วนจินเฟยเหยากลับเหาะออกจากพรมบินไล่ตามไป ห หวาหวั่นซีรีบเข้ามารับช่วงควบคุมพรมบินแทนนาง
เห็นนางกับพั่งจื่อไล่จับกันอยู่กลางอากาศ หวาหวั่นซ
