มีพลังทำลายล้างและไม่มีตานสัตว์ปิศาจ แต่บางคนก็จับพวกมันมาเลี้ยง ใช้ต่างม้านั่ง แต่มันชอบน้ำและกินเพียงปลาเล็กๆ ชนิดหนึ่งในทะเลสา าบที่นี่ ดังนั้นจึงไม่เหมาะจะเลี้ยงไว้” ใต้เท้าหลงที่มีภูมิความรู้กว้างขวางเอ่ยปาก
คงไม่ใช่กลัวข้าจับกลับไปเลี้ยงหรอกนะ ถึงกับอธิบายอย่างชัดเจนขนาดนี้ จินเฟยเหยามองสัตว์หมอกควันก้อนนั้นหนีไปไกลลิบ พลันถูกเสียงฟ้าร้องทำให้ตกใจกะทันหันจึงหัวทิ่มลงในทะ ะเลสาบ
เห็นทุกแห่งหนล้วนมีเผ่าปิศาจกำลังผ่านด่านเคราะห์ จินเฟยเหยาจึงเอ่ยถาม “ใต้เท้าหลง สัตว์ปิศาจมากมายที่นี่กำลังผ่านด่านเคราะห์ พวกเราจะฉวยโอกาสปล้นชิงตอนไฟไหม้หยิบยืมเคราะห์สา ายฟ้าสังหารสัตว์ปิศาจขั้นเก้าสักหลายตัวหรือไม่?”
“สังหารสัตว์ปิศาจขั้นเก้าจำเป็นต้องใช้เคราะห์สายฟ้าหรือ?” ใต้เท้าหลงถามกลับ
จินเฟยเหยาจนคำพูดไปชั่วขณะ คิดๆ ดูแล้วก็ใช่ ถ้าเขาคิดจะสังหารสัตว์ปิศาจขั้นเก้ายังจำเป็นต้องรอเคราะห์สายฟ้า มิใช่คิดจะฆ่าก็ฆ่าหรือ บางทีเขาคงไม่ถูกใจสิ่งของบนร่างสัตว์ปิศา าจขั้นเก้า
ในอดีตสัตว์ปิศาจไม่อาจเลื่อนขั้นเป็นเผ่าปิศาจและขึ้นโลกระดับเทพไม่ได้ ดังนั้นเผ่ามนุษย์และเผ่ามารจึงเป็นใหญ่เพียงลำพัง ทว่าครั้งนี้มีสัตว์ปิศาจมากมาย
