มาจากบนร่างเขา บนนั้นมีแสงสีเขียวสายหนึ่งวาบผ่าน บันทึกที่อยู่ของขุมสมบัติและลอยไปที่มือของจินเฟยเหยาโดยตรง
พอจินเฟยเหยาใช้การรับรู้ตรวจสอบ เป็นแผนที่จริงๆ ด้วย ท่าทางใช้พี่กระจกข่มขู่เจ้าหมอนี่ได้ผล เก็บเกล็ดมังกรลงถุงเฉียนคุน นางพยักหน้าเอ่ยอย่างสงบนิ่ง “พอได้”
“ในเมื่อข้ามอบสิ่งชองที่รับปากไว้ให้แก่เจ้าแล้ว ถึงเจ้าจะถือว่ามีคนหนุนหลัง ข้าก็ต้องทวงความยุติธรรมจากเจ้า” มังกรปิศาจพลันเปลี่ยนหัวข้อสนทนา น้ำเสียงอำมหิต
“ความยุติธรรมอะไร?” จินเฟยเหยามองเขาด้วยสีหน้าใสซื่อ ตนเองทำอะไรอีกล่ะ?
“ทำไมเจ้ากินเนื้อของข้าไปมากขนาดนี้! บนร่างหลวมโพรก อย่างน้อยที่สุดเจ้ากินไปครึ่งหนึ่ง ถึงต้องทำลายการป้องกัน แต่จำเป็นต้องกินครึ่งหนึ่งหรือ!” เนื้อบนร่างมังกรปิศาจสั่นสะท้าน น ด่าทออย่างเดือดดาล
ถึงการรับรู้ของมารเฒ่าเซียวอยู่ด้วย ตนเองสามารถฉวยโอกาสนี้อาละวาดสักรอบ ภายหลังกลับถึงโลกระดับสวรรค์ก็ต้องหลบเขา ตอนนี้ไม่อาละวาดต่อไปคงไม่มีโอกาสแล้ว อีกทั้งครั้งนี้ตนเอง งเป็นฝ่ายมีเหตุผล ยากนักที่จะหาโอกาสเช่นนี้ได้ หลายพันปีนี้จะอยู่ที่นี่ฟรีๆ ไม่ได้
พอจินเฟยเหยาได้ฟังก็ร่ำร้องขึ้นอย่างไม่พอใจ “ใครกินไปครึ่งหนึ่ง อย
