ี่ไม่ทันรับมือ แสงสีฟ้าแนบลงบนร่างมังกรปิศาจเปลี่ยนรูปเป็นลวดลายอาคมอัน งดงาม จากนั้นทุกคนก็รับรู้ได้ว่าพลังบำเพ็ญเพียรของเขากำลังลดฮวบฮาบลงไปทีละขั้น เมื่อหยุดลงก็มีพลังบำเพ็ญเพียรเท่ากับขั้นว่างเปล่า
ยามนี้พี่กระจกส่งเสียงขึ้นจมูก “ใช้พลังบำเพ็ญเพียรขั้นมหายานมาข่มขู่คนอื่น? เจ้านึกว่าข้าเป็นแค่การรับรู้แล้วจะทำอะไรเจ้าไม่ได้หรือ”
ใต้เท้าหลงเลิกคิ้ว เอ่ยอย่างเย็นชา “หลวมแล้วทำให้แน่นก็พอ”
จากนั้นเห็นใต้เท้าหลงเคลื่อนที่ในพริบตาออกไปปรากฏตัวขึ้นบนหลังมังกรปิศาจ ร่างของเขาปรากฏเงามายาสีดำ ยกกำปั้นขึ้นต่อยมังกรปิศาจ
คิดไม่ถึงว่าตนเองจะถูกคนขั้นว่างเปล่าทุบตี มังกรปิศาจอับอายจนกลายเป็นโทสะ พลิกตัวไปโจมตีใต้เท้าหลง ร่างของใต้เท้าหลงรวดเร็วถึงขีดสุด มังกรปิศาจถึงกับโจมตีไม่โดนเขา บวกกับบน นร่างของตนเองถูกลงลวดลายอาคมไว้ พลังบำเพ็ญเพียรลดลงฮวบฮาบ สุดท้ายก็ถูกทุบตีเพียงฝ่ายเดียว
กินกำปั้นเข้าไปชุดหนึ่ง ตัวมังกรปิศาจก็บวมขึ้นกว่าก่อนหน้านี้ไม่น้อย เนื้อหนังที่หลวมโพรกก็ตึงแน่นเหมือนไส้กรอกอวบๆ ท่อนหนึ่ง มังกรปิศาจคิดไม่ถึงว่ามารเฒ่าเซียวเป็นเพียงกา ารรับรู้สายเดียวก็สามารถสร้างวงเวทได้ คำนวณพลาดอย
