่างร้ายแรงจริงๆ นึกว่าสามารถฉวยโอกาสที่พลังบำเพ็ญเพียรสูงสุดของคนพวกนี้เพิ่งขั้นว่างเปล่าช่วงปลายแสดงอานุภาพสักหน่อยก็ต ติดกับมารเฒ่าเซียวที่น่าชังอีกแล้ว
มังกรปิศาจตัดสินใจเด็ดขาด เหินร่างขึ้นกลางอากาศกะทันหัน หลบหนีพลางร้องตะโกนว่า “จินเฟยเหยา เจ้าจำเอาไว้เลย อย่าให้ข้าเจอเจ้าเชียวนะ!”
“เอ๋! นี่เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย คนที่สะกดพลังบำเพ็ญเพียรของท่านไม่ใช่ข้านะ คนที่อัดท่านก็ไม่ใช่ข้า ท่านจะจดหนี้ไว้ที่ข้าโดยเฉพาะทำไม!” จินเฟยเหยารู้สึกว่าตนเองได้รับค ความอยุติธรรมอย่างยิ่ง ไม่ได้ขยับนิ้วเลยสักนิด เพราะเหตุใดจึงจดหนี้แค้นไว้ที่ตนเองโดยเฉพาะ ยังมีศีลธรรมอยู่หรือไม่
เพื่อล้างมลทินตนเอง นางจึงตะโกนเสียงดังใส่มังกรปิศาจต่อ “แค้นมีเป้าหมาย หนี้มีเจ้าหนี้ ใครจัดการท่านท่านก็ไปหา…” ยังตะโกนไม่จบ นางก็รู้สึกได้ว่าแผ่นหลังเย็นเยียบ หันหน้าไ ไปก็เห็นสายตาของใต้เท้าหลงจับจ้องนางอย่างอำมหิต ดังนั้นนางยังเอ่ยไม่จบก็ได้แต่หุบปาก ทว่าในใจกลับไม่พอใจจึงบ่นพึมพำบาๆ
นางครุ่นคิดแล้วจึงเอ่ยกับพี่กระจก “พี่กระจก ท่านเป็นเพียงการรับรู้คิดไม่ถึงว่าจะโยนวงเวทออกมาได้ ร้ายกาจอย่างยิ่ง”
“ไม่ดูเสียบ้างว่าข้าเป็นผู้ยิ่งให
