งมือ อีกอย่างหนึ่งสัตว์เยือกแข็งไม่มีประโยชน์เลยสักนิด ไปร่วมสนุกก็ไร้ความหมาย มิสู้ยืนชมความครึกครื้นอยู่ด้านข้างดีกว่า
ดังนั้นนางจึงมุดเข้าไปในม่านแสงวิญญาณของตนเอง ให้พวกเหยียนเฮ่าพี่น้องนั่งบนพื้น จากนั้นเปลี่ยนทงเทียนหรูอี้เป็นโครงแขวนหลังจากห้อยพั่งจื่อไว้ด้านบนก็วางตรงศีรษะของสอง พี่น้องโดยตรงแล้วเริ่มย่างพั่งจื่อ
ใต้เท้าหลงสังหารสัตว์เยือกแข็งอยู่ด้านข้าง ส่วนนางกลับย่างกบกิน? แต่จินเฟยเหยามิใช่ไม่ทำอะไรเลย นอกจากพลิกย่างพั่งจื่อ บางครั้งนางยังติชมเล็กน้อย
“โอ้! การโจมตีนี้น่าสนใจนิดๆ” ใต้เท้าหลงถือหอกมารโจมตีกายน้ำแข็งก้อนใหญ่ของสัตว์เยือกแข็งลอยไป จินเฟยเหยาถอนหายใจ จากนั้นจุปากเอ่ย
ผ่านไปครู่หนึ่ง สัตว์เยือกแข็งก็ถูกคว่ำลงกับพื้นอีก จินเฟยเหยาเริ่มหัวเราะเสียงดังอย่างเบิกบาน “ฮ่าๆๆ สุนัขล้มกินอุจจาระ น่าขำจริงๆ”
ใต้เท้าหลงหาเวลาว่างจากที่ยุ่งๆ มามองนางแวบหนึ่ง ราวกับไม่พอใจอย่างยิ่ง จากนั้นก็สังหารสัตว์เยือกแข็งต่อ
ในขณะที่จินเฟยเหยาชมละครอย่างเบิกบาน พี่กระจกก็เอ่ยปากอย่างไม่พอใจ “จินเฟยเหยา น้ำลายของพั่งจื่อไหลหยดลงมาบนร่างข้าหมดแล้ว”
พอจินเฟยเหยาก้มหน้าลงมอง น้ำแข็งบนร่าง
