พั่งจื่อกำลังละลายกลายเป็นน้ำหยดลงมา ส่วนพี่กระจกกำลังอยู่ในอ้อมอกของเหยียนซิง บนร่างเต็มไปด้วยน้ำเย็น ดังนั้นนางจึงขมวดคิ้วเอ่ยว ว่า “พูดอะไรน่ะ นี่เป็นน้ำลายที่ไหน เป็นน้ำเย็นชัดๆ”
“รีบนำออกไป ข้าว่าใช้ได้แล้ว ไม่ต้องย่างต่อ เจ้าถ่ายทอดพลังวิญญาณให้มันก็พอ เจ้าแค่คิดจะใช้ไฟย่างเล่นเท่านั้น” คำพูดของพี่กระจกบ่งบอกความคิดของนาง แต่ละครั้งล้วนใกล้เคียง งอย่างยิ่ง
“ไม่มีเรื่องเช่นนั้น เรื่องย่างพั่งจื่อมีอะไรน่าเล่นกัน” จินเฟยเหยาปากแข็งไม่ยอมรับ สำหรับเรื่องอยากทดลองย่างพั่งจื่อที่มีร่างอวบอ้วนมาตลอดเป็นความคิดแบบใด นางไม่ยอมรับหรอก ก
เวลานี้ พั่งจื่อลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ รู้สึกทั่วร่างอบอุ่น บอกไม่ถูกว่าเป็นความอบอุ่นแบบใด มันกระพริบตา หวนนึกว่าก่อนหน้าจะหมดสติเกิดเรื่องอะไรขึ้น
จริงสิ ตอนนั้นจินเฟยเหยากำลังขุดก้อนน้ำแข็ง อากาศพลันหนาวเหน็บแทบตาย ตนเองปล่อยปราณปิศาจออกมาคุ้มครองทั่วร่างไม่ทันจึงหมดสติ เช่นนั้นตอนนี้…หมายความว่าตนเองฟื้นแล้ว ทว่าเม มื่อมันมองเห็นตำแหน่งที่ร่างตนเองอยู่อย่างชัดเจน พั่งจื่อก็ตกใจ!
มันพบว่าตนเองกำลังถูกแขวนย่างเหนือไฟ อีกทั้งคนที่แขวนตนเองก็ไม่ใช่ใครอื่น เป็นจินเฟยเหยา อี
