เนื่องจากใต้เท้าหลงยุ่งมาก ดังนั้นจึงไม่อาจอยู่ที่นี่นานเกินไป วันที่สองพวกเขาก็ออกเดินทางไปค้นหาสัตว์เยือกแข็ง
ยืนอยู่นอกเมืองเหวินเสวี่ย สายตาของทุกคนต่างมองบนร่างจินเฟยเหยา มีคนเคยพบเห็นสัตว์เยือกแข็งเป็นบางครั้งเท่านั้น สถานที่แน่ชัดกลับไม่มีคนรู้ ตอนนี้คิดจะหาสัตว์เยือกแข็งใ ให้พบ ย่อมต้องอาศัยนางที่มีจมูกอันปราดเปรียว
อีกทั้งตามที่บอกเล่าสัตว์เยือกแข็งมิใช่สัตว์ปิศาจธรรมดาทว่าเป็นสิ่งที่ถือกำเนิดจากฟ้าดิน เกิดจากการรวมตัวของปราณวิญญาณ มันให้กำเนิดลูกหลานไม่ได้และไม่มีพวกเดียวกัน ใช้ชีวิตอ อยู่ในสภาพแวดล้อมอันเลวร้าย อีกทั้งยังไม่มีแม้แต่ตานสัตว์ปิศาจ
นางหันหน้าไปมองแวบหนึ่ง เห็นทุกคนกำลังรอให้นางชี้ทิศทาง ลบพลังวิญญาณที่ป้องกันกลิ่นบนจมูกทิ้ง หากมิใช่เพราะนางรู้สึกว่ากลิ่นทุกอย่างลอยเข้าจมูก ทำให้นางรู้สึกหงุดหงิดอ อย่างยิ่ง อยากจะสูดอากาศที่ไม่มีกลิ่นสักหน่อยก็ไม่ให้ตนเองสกัดกั้นกลิ่นไว้ภายนอก ถ้าไม่มีการป้องกัน นางคงได้กลิ่นใต้เท้าหลงนานแล้ว ตนเองคงไม่ส่งตัวไปให้ถึงที่หรอก
ทว่าบนโลกนี้ไม่มียารักษาอาการเสียใจภายหลัง พอนางเอาการป้องกันบนจมูกออก กลิ่นอันสับสนปนเปก็พุ่งเข้ามาทันที ทำให้นางจ
