ามหลายครั้ง
ขยี้จมูกด้วยความเคยชินเล็กน้อย จินเฟยเหยาก็เหล่มองใต้เท้าหลงทางด้านหลัง รอบด้านล้วนเป็นกลิ่นหอมน่ากินจากบนร่างเขา แค่คุณสมบัติชั้นเลิศเท่านั้น เพราะเหตุใดกลิ่นจึงหอมขนาดนี ?
เห็นจินเฟยเหยามองมาทางนี้เงียบๆ ใต้เท้าหลงจึงเอ่ยว่า “หาพบแล้วหรือ?”
จินเฟยเหยาอยากจะบอกเหลือเกินว่าหาบ้าบออะไร รอบด้านมีแต่กลิ่นของท่าน จะไปหาสัตว์เยือกแข็งที่ใด แต่นางไม่กล้าพูด นึกถึงใต้เท้าหลงยุ่งมากจนต้องแข่งกับเวลา นางจึงชี้มือไปยัง งทิศทางหนึ่ง “ทางนั้น”
“หาพบเร็วขนาดนี้เชียว เร็วระดับเทพจริงๆ พวกเราส่งคนออกไปค้นหาหลายสิบปีแล้วก็ไม่มีร่องรอยเลยสักนิด คิดไม่ถึงว่าพอท่านมาก็หาพบทันที” พวกเจ้าเมืองหลิวมองจินเฟยเหยาอย่างป ประหลาดใจ ไม่เห็นนางจะใช้ของวิเศษหรือเวทมนตร์ค้นหาอะไรเลย แค่ขยี้จมูกก็สามารถหาสัตว์เยือกแข็งที่อยู่บนทุ่งหิมะอันกว้างใหญ่ได้ จมูกร้ายกาจจริงๆ
จินเฟยเหยาแย้มยิ้มแบบวัวสันหลังหวะ “ไม่มีอะไร นี่แค่เรื่องเล็กน้อย” นางคิดคำนวณว่า ถ้าหาสัตว์เยือกแข็งไม่พบก็บอกว่าหนีไปแล้วและไม่เกี่ยวข้องอะไรกับตนเอง ดังนั้นจินเฟยเหยา าจึงเดินนำอยู่ด้านหน้า คนกลุ่มหนึ่งก็ตามนางไปหาสัตว์เยือกแข็ง
นางครุ่นคิด
