มาตลอดทาง สัตว์เยือกแข็งตัวนี้อยู่ที่ใด ทว่าถึงกำจัดกลิ่นของใต้เท้าหลงได้และแยกแยะกลิ่นรอบด้านออกมา นางก็ดมไม่ออกว่ายังมีกลิ่นอื่นๆ อีกหรือไม่ สิ่งที่มีมากที่ สุดในอากาศยังเป็นสายลมหนาวที่เย็นเยียบราวน้ำแข็ง
เดินไปเรื่อยๆ เดินมาตลอดหลายวัน นอกจากรู้สึกว่าอากาศยิ่งหนาวเย็นขึ้นทุกทีแล้ว อย่าว่าแต่สัตว์เยือกแข็งเลย แม้แต่กระต่ายหิมะก็ไม่เห็นสักตัว
บอกว่าเป็นคนกลุ่มหนึ่ง ที่จริงก็แค่พวกเขาไม่กี่คน พวกเจ้าเมืองหลิวไม่ได้มา พลังบำเพ็ญเพียรของพวกเขาต่ำเกินไป ถึงมาก็ไม่มีประโยชน์ อีกทั้งใต้เท้าหลงก็ไม่ชอบให้มีคนมากมาย ติดตามตนเอง ดังนั้นนับรวมหวาหวั่นซีแล้ว ก็มีห้าคนหนึ่งกบ
ในบรรดานั้นยังมีสองคนเป็นองค์ชายองค์หญิงเผ่าเหยียนที่ไม่มีประโยชน์โดยสิ้นเชิง ภารกิจของพวกเขาคืออุ้มพี่กระจกติดตามมา ไม่รู้ว่าฝืนเดินข้างนอกทำไม มิสู้ใส่ไว้ในเกาะลอยได ด้จะสะดวกกว่า แต่เดินใกล้ๆ พวกเขาแล้วกลับอบอุ่นขึ้นมาก ดังนั้นพั่งจื่อจึงเดินอยู่ข้างๆ พวกเขาตลอดเวลา
“สัตว์เยือกแข็ง เจ้าอยู่ที่ใด รีบออกมา ข้ามีคนให้ความอบอุ่นนะ เจ้าออกมาเร็ว” จินเฟยเหยาเดินพลางพึมพำ นางหลับตาเดินสะเปะสะปะเช่นนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะหาสัตว์เยือก
