แข็งพบ ถ้าให้ นางหาพบง่ายดายขนาดนี้ เจ้าเมืองหลิวคงไม่ค้นหาอยู่หลายสิบปีก็หาไม่พบหรอก
ใต้เท้าหลงมองนางอย่างเย็นชา เขาที่หลายวันมานี้คร้านจะพูดจาในที่สุดก็เอ่ยปาก “ข้าบอกแล้วว่าข้ายุ่งมาก”
“หืม?” จินเฟยเหยาหันหน้ากลับไปมองเขา ตอบด้วยสีหน้าใสซื่อ “ข้ากำลังค้นหาอยู่ตลอด เพียงแต่มันอาจจะพบเห็นพวกเราแล้ว จึงหลบหนีวุ่นวายไปทั่ว อีกทั้งกลิ่นของใต้เท้าหลงยังเข้มข ข้นเกินไป ข้าค้นหากลิ่นของสัตว์เยือกแข็งในนั้นยากมาก”
“กลิ่นอะไร” ใต้เท้าหลงพลันเอ่ยถาม
“กลิ่นอะไร…” จินเฟยเหยาตะลึงงัน คิดไม่ถึงว่าใต้เท้าหลงจะรู้สึกสนใจเรื่องนี้ จะพูดอย่างไรดีล่ะ? ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จินเฟยเหยาจึงพูดว่า “กลิ่นเนื้อย่าง”
ใต้เท้าหลงมองนางอย่างตั้งใจ จินเฟยเหยาถูกมองจนไม่สบายใจ ถ้าถูกเขาพบเห็นว่าตนเองชี้ทางมั่วซั่วเพื่อถ่วงเวลา เจ้าหมอนี่มีโทสะขึ้นมาจะทำอย่างไร
รออยู่ครู่หนึ่ง ใต้เท้าหลงจึงรั้งสายตากลับ เอ่ยอย่างเยียบเย็น “พูดจาเหลวไหลน้อยๆ หน่อย รีบไปหา ใกล้จะสิบวันแล้ว”
“นี่คือสิ่งที่ท่านอยากถามมิใช่หรือ” จินเฟยเหยาบ่นอย่างไม่พอใจ ส่งเสียงขึ้นจมูกแล้วเดินนำหน้าต่อ
ในเวลานี้เอง พี่กระจกพลันเอ่ยปากว่า “หลง ข้ารู้สึกว่า
