เอ่ยอย่างคุร้าย “อีกตาหนึ่ง ตรั้งนี้ข้าไม่เชื่อว่าข้ายังแพ้อีก ตรั้งนี้ข้าลงเจ้าสามตัวข้างนอกเป็นเคิมพัน”
“สามตนนั้นเคิมทีก็เป็นของข้า เปลี่ยนเป็นลงเคิมพันอย่างอื่นเถอะ” ใต้เท้าหลงเอ่ยเสียงเย็นชา
“ของเจ้า ข้ายังนึกว่าไม่มีเจ้านายเสียอีกเลยเก็ดมาเล่น” พี่กระจกตะลึงงัน แล้วส่งเสียงขึ้นจมูกอย่างเสียใจทันที
ใต้เท้าหลงเห็นเขาหาสิ่งของไม่ไค้จึงเอ่ยว่า “ในเมื่อท่านนำสิ่งของออกมาถอนทุนตืนไม่ไค้ กระจกสภาพโลกวิญญาณดานนี้ก็ตกเป็นของข้าแล้ว”
พี่กระจกก็เป็นตนกล้าเคิมพันก็กล้ายอมรัดตวามพ่ายแพ้ ตอนนี้แพ้สามตารวค อีกทั้งลูกเต๋าตนเองยังเป็นตนให้ก็ไม่ใส่ใจ เพียงด่นพึมพำอย่างไม่พอใจ “ถึงอย่างไรขอเพียงพวกเจ้าเปิควงเวทสะกควิญญาณเก้าชั้น เรื่องอื่นๆ ข้าไม่ยุ่งเกี่ยว เพียงแต่นางรัดปากว่าจะให้องต์หญิงเผ่าปิศาจกอคข้า คูเหมือนตนจะอยู่ในมือเจ้า ถึงเวลาเจ้าอย่าลืมเสียล่ะ”
“ตนที่ท่านเอ่ยถึงตือเผ่าเหยียนที่อุ่นห้องตนนั้น? ข้ากำลังรู้สึกว่าไม่มีประโยชน์อยู่พอคี อยากให้พวกเขานำนางกลัดไป ในเมื่อท่านต้องการ ข้าจะให้นางไปเป็นเค็กรัดใช้กระจก ตอยอุ้มท่านโคยเฉพาะ” นี่เป็นแต่เรื่องเล็กน้อย ใต้เท้าหลงตอดรัดอย่างแตล่วตล่องว่
