จินเฟยเหยาเดินตามเจ้าเมืองหลิวเข้าตำหนักเจ้าเมืองอย่างยินดี นางเงยหน้าขึ้นมองประตูใหญ่ สูงถึงสิบคนเต็มๆ พบว่าประตูใหญ่ของที่นี่สูงมาก หรือว่าเป็นความเคยชินของคนท้องถิ่น?
หลังจากเข้าตำหนักและมองตามสบายก็พบเห็นคนผู้หนึ่งในตำหนักอันกว้างขวาง
จินเฟยเหยาไม่ทันได้เก็บรอยยิ้มน้อยๆ บนใบหน้าก็หมุนตัวชิงหลบหนีราวกับสายฟ้าแลบ ทว่าประตูใหญ่ปิดลงอย่างหนักหน่วงดังปัง นางคิดจะชนประตูหลบหนีไปโดยตรงกลับกระแทกบนประตู ในใ ใจอดสาปแช่งไม่ได้ “น่าชังนัก! บนประตูมีวงเวทคุ้มครอง”
ความเคลื่อนไหวของนางรวดเร็วเกินไปจริงๆ แม้แต่หวาหวั่นซีกับพั่งจื่อก็ยังไม่มีปฏิกิริยา เห็นจินเฟยเหยาหันหลังให้ทุกคนนั่งยองๆ อยู่หลังประตู นวดคลึงจมูกที่กระแทกประตู หวาหวั นซีก็เบนสายตาไปมองคนที่ทำให้จินเฟยเหยาลนลานหลบหนีโดยไม่เลือกทิศทาง
นั่นเป็นบุรุษสวมชุดคลุมยาวสีดำผู้หนึ่ง กำลังเอนอิงอยู่บนตั่งนุ่มอันกว้างขวางและนั่งตามสบาย ใต้เสื้อคลุมยาวแหวกออกเล็กน้อยเผยให้เห็นเสื้อสีขาวด้านล่าง เงามังกรสีขาวเห หินทะยานเลือนรางตัวหนึ่งเคลื่อนไหวอยู่บนเสื้อคลุมสีดำ เมื่อผ่านเสื้อสีขาวด้านล่างก็กลายเป็นเงามังกรสีดำอีก
เขาเอนอิงตามสบายเช่นนั้น
