ทว่ากลับมีอำนาจอันน่าตระหนกกดดันมาในความไร้ลักษณ์นั้น หวาหวั่นซีเบิกตากว้าง ในใจมีการเข่นฆ่ากำลังพุ่งทะยานรางๆ ความรู้สึกนี้น่ากลัวเกินไป นางมิใช ช่ไม่เคยเห็นคนขั้นว่างเปล่ามาก่อน นางยังเคยเจอราชันสุ่ยจวินกับจินเฟยเหยาที่เมืองไป่เหอเนื่องจากต่อสู้กับราชันเหวิน
ราชันสุ่ยจวินก็เป็นคนขั้นว่างเปล่าช่วงปลาย ถึงจะมีความรู้สึกสยบด้วยพลานุภาพ ทว่าแตกต่างจากทำให้คนเกิดกลิ่นอายแห่งความตายแบบนี้โดยสิ้นเชิง คนผู้นี้อันตรายเกินไป
ทันใดนั้น นางเห็นพั่งจื่อหดเป็นก้อนกลม ท่าทางหวาดกลัวอย่างยิ่ง อีกทั้งในดวงตายังวาบสายตาที่นางคุ้นเคย หวาหวั่นซีพลันเข้าใจทันใด คนผู้นี้คือใต้เท้าหลง!
“เจ้าคิดจะหนีไปที่ใด?” สายตาของใต้เท้าหลงตกลงบนร่างจินเฟยเหยา ไม่รู้ว่ายายนี่มีโชควาสนาอะไร ตนเองมาเยี่ยมญาติห่างๆ เผ่าเดียวกันที่นี่ คิดไม่ถึงว่าจะเจอนางถือป้ายของหงมาแ แอบอ้างชื่อ
เสียงอันคุ้นเคยดังมา จินเฟยเหยาอดตัวสั่นเทาไม่ได้ ในสมองขบคิดอย่างเร็วรี่ว่าจะรับมือสถานการณ์ตรงหน้าอย่างไร จริงสิ พั่งจื่อกับหวาหวั่นซีล่ะ? นางแอบเบือนหน้าไปมองด้านหลัง แวบหนึ่ง เมื่อครู่เนื่องจากหลบหนีโดยสัญชาตญาณจึงลืมพวกเขาไป
ไม่ดูยังดี พอดูก็เก
