ราชวงศ์คงต้องขายหน้าจนหมดสิ้น
“ข้าแค่ลองดู ไม่ได้บอกว่าต้องใช้เจ้าย่างเนื้อเสียหน่อย เจ้าไม่หิวหรือ? รีบมานั่งกินอาหารหน่อย แต่ถึงอย่างไรเจ้าก็อยู่ว่าง เอากานี้วางบนต้นขาจะได้ต้มน้ำร้อนมาชงชา” จินเฟย เหยาตบบ่าของเขา ระดับอุณหภูมิบนร่างกายเหมาะสมมาก ท่าทางไม่ใช่แตะต้องไม่ได้
สุดท้ายเหยียนเฮ่าก็นั่งอยู่ข้างหม้อด้วยสีหน้างุนงง นั่งขัดสมาธิบนต้นขาวางกาน้ำชาต้มน้ำในนั้น ส่วนจินเฟยเหยาม้วนแขนเสื้อขึ้น เอ่ยชมเชยเสียงดัง “เหยียนเฮ่ายอดเยี่ยมมาก พอ อมานั่งข้างๆ รอบด้านก็เริ่มอบอุ่นขึ้น เป็นสิ่งที่ต้องพกพาตอนออกจากบ้านในฤดูหนาวจริงๆ”
พั่งจื่อได้ยินคำพูดนี้ก็รีบมานั่งเบียดข้างกายเหยียนเฮ่า ถึงภายในเกาะลอยได้เล็กๆ ฤดูทั้งสี่ราวกับวสันต์ ทว่านั่นคือภายใต้สภาพแวดล้อมธรรมดา โลกวิญญาณเทียนจี๋แห่งนี้เหน็บหนา าวสุดขีด ทำให้อุณหภูมิของเกาะลอยได้เล็กๆ ลดลงไม่น้อย เดิมทีมันก็กลัวหนาวอยู่แล้ว ดังนั้นพอได้ยินว่าตรงนี้อบอุ่นก็รีบมาเบียด
ในขณะที่พวกนางนั่งเบียดเหยียนเฮ่าอย่างมีความสุข พี่กระจกก็มุดออกมาจากใต้กองหิมะ เหาะเข้ามาในเกาะลอยได้ ถอนหายใจยาวพลางเอ่ยว่า “ในที่สุดก็ซ่อมเสร็จ พวกเจ้าหาคนผู้หนึ่ง งไปซ่อม
