ร มานอนอยู่บนหลังคาบ้านข้าทำไม?”
ภาพหลอนก่อนตายหรือ? เด็กหนุ่มใช้เรี่ยวแรงทั่วร่างพยายามลืมตาขึ้น พบว่ากองหิมะใต้ร่างไม่รู้ว่าหายไปเมื่อใด ทว่าเขากำลังนอนอยู่บนม่านแสงอันหนึ่ง ในม่านแสงมีผู้บำเพ็ญเซียน นสตรีซึ่งมีพลังบำเพ็ญเพียรสูงส่งคนหนึ่งกำลังเหาะอยู่กลางอากาศมองพินิจเขาอย่างสงสัย เด็กหนุ่มมองตามลงมาพบว่าสถานที่ซึ่งตนเองนอนอยู่คือพื้นที่มิติแห่งหนึ่งที่มีดอกไม้ใบหญ้า า สระน้ำ อบอุ่นแสนสบายอย่างยิ่ง
ดังนั้น สองตาของเขาจึงมืดมิด สิ้นสติไป
จินเฟยเหยามองเด็กหนุ่มที่นอนอยู่บนพื้น ลูบเส้นผมของเขาอย่างสงสัย “นี่คือเผ่าปิศาจสินะ ถึงกับมีเส้นผมเหมือนเปลวเพลิง ท่าทางมีชีวิตอยู่ในสถานที่แบบนี้ต้องพกพาเชื้อไฟให้ค ความอบอุ่นมาเอง คนตายแล้วใช่หรือไม่? ถ้าไม่ตายนำมาให้ความอบอุ่นต่างกองเพลิงก็ไม่เลว”
หวาหวั่นซีกำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างเด็กหนุ่ม ตรวจสอบดูสภาพของเขา เห็นจินเฟยเหยาทางด้านข้างกำลังเล่นลูกไม้ก็กลอกตาใส่นาง “พูดจาเหลวไหลอะไร คนผู้นี้แค่เหนื่อยบวกกับทั้งหนาว วทั้งหิว ดังนั้นจึงหมดสติไป”
จากนั้นนางลุกขึ้นยืน สั่งเสี่ยวหงให้ไปตักน้ำแกงเนื้อในหม้อเนื้อที่พั่งจื่อกำลังกินอยู่มาชามหนึ่ง รอจนยกน้ำแกง
