หนึ่งชั่วยามผ่านไป เกินหนึ่งชั่วยามที่ราชันเหวินบอกจะทำลายเมืองแล้ว พวกเขายังยืนกระแทกอยู่บนการป้องกัน อย่าว่าแต่ทำลายเมืองเลย แม้แต่วงเวทก็ทำลายไม่ได้
“เห็นหรือไม่ วงเวทที่ข้าสร้างขึ้นแข็งแกร่งสุดเปรียบปาน ทุบมาหนึ่งชั่วยามกว่าแล้วยังไม่มีความเคลื่อนไหวเลยสักนิด” จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างกระหยิ่มราวกับนางเป็นคนสร้างวงเวทขึ นมา
ตอนนี้เผ่าพิภพวางใจแล้วแต่ยังกังวลอยู่บ้าง ราชันอี้ถู่จึงเอ่ยถาม “ใต้เท้าจิน ถ้าพวกเขาจะทำลายวงเวทโดยไม่ยอมเลิกรา หนึ่งชั่วยามไม่ได้ก็หนึ่งวัน หนึ่งวันไม่ได้ก็หนึ่งเดือน น จะทำอย่างไร?”
จินเฟยเหยาทำท่าฟัน “เช่นนั้นก็เปิดวงเวทชั้นบน สังหารพวกเขาให้สิ้นซาก”
“ใต้เท้าจิน พวกเราเป็นเผ่าพิภพ ไม่ใช่เผ่ามนุษย์และเผ่ามาร...” ราชันอี้ถู่มุมปากกระตุก ถ้าต่อสู้กันแบบนี้จริงๆ พวกเขาต้องถูกเผ่าปิศาจขับออกมาให้อยู่อย่างโดดเดี่ยวแน่
“กลัวอะไร ถึงอย่างไรพวกเขาก็ไม่เคยเห็นพวกเจ้าเป็นพวกเดียวกันอยู่แล้ว ขอเพียงมีความแข็งแกร่ง พวกเขาย่อมมาหาพวกเจ้าเอง สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องรักษาทรัพยากรไว้ก่อน จากนั้นพ พวกเจ้ารีบเลื่อนขั้นจึงเป็นเรื่องสำคัญ” จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ คนที่ไม่มีความรู้สึก
