ประชาชนโกรธแค้น
“หวั่นซี เจ้าคิดว่าพวกเราจะไปเมื่อไรดี?” เห็นสีหน้าราชันเหวินภายนอกเปลี่ยนเป็นปั้นยาก จินเฟยเหยาก็ถามความคิดของหวาหวั่นซี
“เมื่อพวกเขาถูกวงเวทโจมตี มีคนได้รับบาดเจ็บความแข็งแกร่งลดฮวบ พวกเราค่อยออกไปทางอื่น เจ้าต้องทุบตีเขาสักหน่อย จากนั้นค่อยหลบหนี ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะตั้งเป้าโจมตีที่นี่แบบชอบ บด้วยเหตุผล” หวาหวั่นซีขมวดคิ้วเอ่ยวาจา แผนการของจินเฟยเหยาเรียกได้ว่ามีรูรั่วมากมาย บ่งบอกเผ่าปิศาจอย่างชัดเจนว่าข้าหลอกพวกเจ้า พวกเจ้าคิดจะติดกับก็ติดกับ ไม่คิดจะติดกับ ก็ต้องติดกับ ถึงอย่างไรข้าก็จะทำแบบนี้
จินเฟยเหยาเอาปลายนิ้วชี้สองข้างจิ้มกันพลางเอ่ยช้าๆ “ข้าจะหนีไม่รอดหรือไม่ เจ้าต้องทำเส้นทางหลบหนีให้ดีหน่อยนะ”
“ทั้งหมดเป็นเพราะแผนการห่วยแตกที่เจ้าคิดออกมาเอง เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย เจ้ากำจัดเขาทิ้งดีกว่า ถึงอย่างไรคนที่เจ้าล่วงเกินก็มีเป็นตั้ง แค่เพิ่มมาอีกคน” หวาหวั่นซียักไหล่ แส สดงออกว่าตนเองช่วยอะไรไม่ได้
นางถึงกับคิดจะอาศัยวงเวทป้องกันและโจมตีประกบคู่ทำร้ายเผ่าปิศาจ จากนั้นตนเองหลบหนีไปภายใต้หนังตาของพวกเขา เรื่องนี้อันตรายเกินไป ถ้าราชันเหวินไม่ได้รับบาดเจ็บ ต่อสู้กันขึ้น มาก็ต้อ
