จ้าคิดจะเอาไปทั้งหมดเลยหรือ?” หวาหวั่นซีถามอย่างสงสัย
พวกนางพูดกันต่อหน้าอี้ถู่แบบนี้ อี้ถู่ได้ยินแล้วสีหน้าซีดขาว ในใจเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง พวกเขายั่วโทสะกองทัพใหญ่เผ่าปิศาจ ถ้าตอนนี้นางนำสิ่งของแล้วสะบัดก้นหนีไป เผ่าพิภพของ พวกเขาจะทำอย่างไร
“ไม่ ที่นี่พัฒนาได้ไม่เลว ข้าไม่คิดจะละทิ้งสถานที่แห่งนี้” ราชันอี้ถู่โล่งอก จากนั้นคำพูดต่อมาเขาฟังแล้วก็หนังศีรษะชาหนึบ
จินเฟยเหยาพูดตรงๆ ว่า “ข้าให้พี่กระจกทำวงเวทเล็กๆ อันหนึ่งไว้ตรงประตูดินแดนศักดิ์สิทธิ์ แต่ละปีให้เผ่าพิภพส่งมอบสิ่งของสองส่วนในคลังเข้าไปเก็บไว้ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ท ทั้งหมด แบบนี้ถึงพวกเราจากไปแล้ว พวกเขาก็สามารถส่งมอบบรรณาการตามเวลาได้”
“คนไปกันหมดแล้ว ถ้าพวกเขาไม่มอบให้ล่ะ?” หวาหวั่นซีเอ่ยถามอีก
คนทั้งสองจงใจยืนพูดที่นี่ให้อี้ถู่ได้ยิน ไม่ได้หารือกับเขาเลย แค่ให้เขาฟังอยู่ด้านข้าง ความหมายบ่งบอกชัด จะให้ก็ต้องให้ ไม่ให้ก็ต้องให้
สำหรับปัญหาข้อนี้ของหวาหวั่นซี ราชันอี้ถู่สนใจอย่างยิ่ง ถ้าไม่ให้บรรณาการจะเป็นอย่างไร คนก็ไปจากโลกวิญญาณจ้งถู่แล้ว จะจับตาดูพวกเขาส่งมอบบรรณาการได้อย่างไร
จินเฟยเหยาหัวเราะหึๆ “วางใจได้ ข้าให้พี่กระจกทำไว
