้แล้ว ขอเพียงไม่เห็นเครื่องบรรณาการหนึ่งปีก็หยุดวงเวทดินชุ่มชื้น ทำให้โลกวิญญาณจ้งถู่กลับคืนสู่สภาพเดิม มีแต่หญ้าแห้งเหี่ ยว ไม่มีอะไรสักอย่าง”
“ใต้เท้าจิน ข้ารู้สึกว่าให้สองส่วนไม่ได้” ยามนี้ราชันอี้ถู่สอดปาก เขามีสีหน้าสัตย์ซื่อ เอ่ยอย่างไม่เสียดายเลยสักนิด “ถ้าเมืองซั่นเหรินไม่มีใต้เท้าทั้งหลายคงไม่อาจสร้างสำเ เร็จ ถ้าไม่มีใต้เท้าทั้งหลายคุ้มครองพวกเรา ให้เสื้อผ้าและอาหาร ตอนนี้พวกเรายังกินรากหญ้าอยู่ในดินอยู่เลย ข้ารู้สึกว่าสมควรให้ครึ่งหนึ่ง เช่นนี้จึงแสดงถึงความจริงใจของพวกเรา ท ทุกคนประหยัดเสื้อผ้าและอาหารหน่อยก็ไม่เป็นไร”
นี่คือกำลังต่อรองราคากับจินเฟยหยาอยู่ จินเฟยเหยายิ้มแย้มมองหวาหวั่นซี หวาหวั่นซีรู้ค่าใช้จ่ายของเมืองซั่นเหรินกระจ่างที่สุด เก็บเท่าไรจึงไม่ขาดทุนและไม่ทำให้เผ่าพิภพลำบ บากจนอยากตาย เรื่องนี้ขึ้นอยู่กับนางแล้ว
ตอนจินเฟยเหยาพูดจาหวาหวั่นซีก็คำนวณออกมาแล้ว เดิมทีสามารถนำไปได้อีกนิดหน่อย ทว่าเผ่าพิภพให้กำเนิดลูกมากจริงๆ ถ้านำไปมากจะไม่เพียงพอให้ประชาชนที่นี่ใช้ชีวิตอยู่ ดังนั้นนา างจึงยื่นนิ้วมาสามนิ้วพลางเอ่ยว่า “สามส่วน”
“สามส่วน” จินเฟยเหยายิ้มให้อี้ถู่
อี้ถู่ครุ่นคิด จำนวน
