ขีดเขียน อักษรแถวหนึ่งปรากฏขึ้นกลางอากาศ ‘พวกเราจะทำอย่างไรดี?’
“จะทำอะไรได้ แน่นอนว่าต้องรีบหลบหนี นำมุกเปลือยออกมาดูข้างนอกก็พอ ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงอันตรายยืนอยู่ที่นี่ พวกเราต้านทานเคราะห์สายฟ้าไม่ไหว” หวาหวั่นซีจ้องมองพั่งจื่ออย่างส สงสัย รู้สึกว่าคำถามแบบนี้ยังต้องถามอีกหรือ?
นำมุกเปลือยออกมาเม็ดหนึ่งแล้วโยนไว้บนหลังคาหอน้อยอย่างรวดเร็ว หวาหวั่นซีและพั่งจื่อก็พุ่งลงมาชั้นหนึ่ง หลบหนีเข้าไปในอุโมงค์ใต้ดิน มาตามอุโมงค์ใต้ดินจนถึงสถานที่ปลอดภัย ห หวาหวั่นซีก็หาตำแหน่งที่อยู่ไกลจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์มากที่สุดนำมุกเปลือยออกมา
หลังจากถ่ายทอดพลังวิญญาณลงในมุกเปลือย ก็ฉายภาพบนพื้นดินออกมา เผ่าพิภพไม่เคยเห็นของวิเศษแบบนี้มาก่อน ทุกคนจึงล้อมวงเข้ามานั่งเป็นวงใหญ่จ้องมองภาพแน่วนิ่งราวกับชมดูละคร
มีเผ่าพิภพอย่างน้อยที่สุดเรือนหมื่นห้อมล้อมรอบด้าน ส่วนมากล้วนเป็นผู้บำเพ็ญเซียนวิ่งมาชมดูความครึกครื้น ประชาชนเผ่าพิภพคนอื่นๆ ถึงคิดจะมาดู ก็เนื่องจากมีราชันนั่งอยู่ตรงนั้น นบวกกับใต้เท้าทั้งสองที่ราวกับเทพนั่งอยู่ตรงกลางจึงไม่กล้าเข้ามา ได้นั่งมองดูอยู่ไกลๆ หลายแวบก็พอใจแล้ว อีกทั้งคนที่ขี้ขลาดก็ไม่ว่างมาดู
